fotoboeken

Van de kerstman heb ik 2 fotoboeken gekregen. Ik moet eerlijk zeggen dat het geen verrassingen waren, maar ik ben er niet minder blij mee. Het eerste is een naslagwerk over de grote Nederlandse fotografen: Fotografen in Nederland, Een anthologie 1852-2002. Uitgegeven ter gelegenheid van de opening van het Fotomuseum Den Haag in 2002. In het boek worden 226 fotografen (waaronder Bert Sissingh) gepresenteerd aan de hand van circa 400 foto's: vaak hun mooiste, bekendste of meest verrassende werk. De begeleidende biografieën zijn geschreven door auteurs met museale, journalistieke of universitaire achtergronden. Een must voor iedere Nederlandse fotografiestudent (naast de Taschen-bijbel). Ken uw vaderlandse klassiekers! isbn 90-76588-35-x

Het tweede boek is een boek van Michiel Hendryckx, mijn favoriete fotograaf van De Standaard, de Belgische zusterkrant van het NRC. Deze krant lees ik sinds onze emigratie in 2003. Het viel me al snel op dat mijn aandacht steeds weer getrokken werd door foto's die bijna allemaal van dezelfde fotograaf afkomsig bleken. Ik heb er inmiddels een soort spel van gemaakt: ik kan met een vrij grote zekerheid zijn foto's herkennen, voordat ik de naam van de fotograaf gezien heb. Ik heb een sterk gevoel van verbondenheid met zijn manier van fotograferen.

Het boek heet Het mooiste licht is tegenlicht. Hendryckx is ook een onderhoudend verteller. In zijn boek toont hij zijn selectie van 100 foto's. Bij elk beeld schrijft hij een verhaal over de totstandkoming van de afgebeelde foto. En over schoonheid, twijfels en hartstocht. Het is een meeslepende getuigenis van een leven voor de fotografie. Bijgaand twee foto's uit zijn boek: een portret van de acteur/schrijver Dirk Bogarde en een beeld van een begrafenis op kosten van de stad (iemand zonder nalatenschap of nabestaanden) in Antwerpen.

Ik heb al een tijdje het plan om hem een keer te benaderen voor een gesprek. Na het lezen van dit boek ga ik dat plan zeker op korte termijn verwezelijken. isbn 978-90-223-2128-7

filmvrees

Deze vakantie heb ik paar dingen op mijn huiswerk-lijstje staan: presentatie van 12 januari voorbereiden, paper voor kunstgeschiedenis maken en 2 filmpjes maken. Ik heb een paar weken terug besloten een videocamera aan te schaffen. Ik merkte dat ik geen meter vooruit kwam met de film-opdrachten. Wat miste ik? Een video-camera (best handig als je wil gaan filmen). Uiteraard kan je die lenen van school of van vrienden. Maar dat kwam er al een paar weken niet van.

Met de aankoop van een Canon MD101 heb ik alle praktische belemmeringen weggehaald om te gaan filmen. Het is een investering van 250 euro bij de Media Markt. Beste koop volgens kenners (medestudenten). Ik moet bekennen dat ik nog niet echt een band heb met dat apparaat. Het heeft een hoog plastic-gehalte. Niet te vergelijken met de foto-camera's van Canon. Het lijkt wel of ik steeds excuses zoek om niet te gaan filmen. Vandaag, 3e kerstdag (de huwelijksdag van mijn ouders, 45 jaar geleden, ze hebben 31 jaar lief en leed met elkaar gedeeld en zijn nu al 14 jaar gelukkig zonder elkaar) had ik geen sociale of huiselijke verplichtingen. Dus stond vandaag FILMEN! op het programma.

Het resultaat is dat ik het apparaat nu weer iets beter ken, maar om te zeggen dat ik iets verder ben gekomen met mijn privacy-film, nee. Ik weet al wel hoe het er uit moet gaan zien. Tikje mysterieus, een, twee of maximaal drie lange shots. Close ups van een anonieme vrouw, waarbij het laatste shot laat zien hoe haar hand(en) in haar tas verdwijnt. Het thema, de handtas van een vrouw is een domein van privacy, wil ik op een intieme, sensuele manier weergeven.

Ik was tot voor kort wat gefrustreerd door mijn filmangst. Maar door het nu neer te schrijven, voelt het al heel anders aan. Vandaag was weer een nuttige dag in mijn filmcarrière. Lekker!

ijspret

Het is kerstvakantie, ook voor deze student. Dat betekent niet dat ik mijn fotocamera in de kast blijft. Gisteren was ik met Marian en 2 vrienden in Antwerpen. We hadden een geweldige avond met goed eten en drinken en gezelschap. Na het eten liepen we nog langs de Grote Markt. Ook hier ontbrak de ijsbaan niet. Het was droog en het vroor zelfs, dus de ijbaan paste goed. Een bonte verzameling van Antwerpenaren draaide hier rzendsnel of juist stuntelig zijn rondjes. Ik maakte er deze foto van moslimmeisjes, die, volgens mij, hun eerste rondjes op de schaats maakten. De disco-achtige kleurenlampen zorgden voor de paarse gloed.


Mijn avond was helemaal goed toen ik een handtas vast kon leggen. Ik betwijfel wel of hij de eigenaar was.

familiekiekjes

Op 13 december heb ik de lezing 'de onbevangen blik' in Breda bijgewoond. Een hele interessante en gevarieerde middag over amateurfoto's, kiekjes. We zagen diverse sprekers de revue passeren. De een zeer ervaren, de ander onervaren. De beelden die ze toonden spraken vaak uit zichzelf. Met name het verhaal en de beelden van Bert Sissingh vond ik zeer treffend. Vorige jaar heb ik tijdens de Traject-opleiding ook een paar lessen van Bert gehad. Toen is mij minder opgevallen dat hij een geweldig spreker is met een heel subtiel gevoel voor zelfspot en humor. Hij had zijn verhaal over zijn ouders prachtig verweven met de foto's uit het familie-album en zijn actuele werk.

Na de lezing werd ik geprikkeld om mijn eigen familie-album na te slaan en met andere ogen te bekijken. Bij ons thuis was mijn vader de fotograaf. Ik heb nog een grote doos met zwart wit foto's uit mijn eerste levensjaren. Prachtige beelden, met name voor de herinnering, Maar ook mooie beelden, zelfs voor een objectieve kijker. Mijn ouders zijn twee extremen; mijn moeder is een creatieve, emotionele en ongestructureerde vrouw. Mijn vader een man van structuren en plannen, van beroep was hij leraar wiskunde, dat zegt ook wat. Wat zij beiden gemeen hebben is een groot hart en zij zijn beiden gericht op gezelschap en vertier.

Ik ben een mix van mijn beide ouders. Mijn moeder is de creatieve, maar toch kom ik er achter dat mijn gevoel voor fotografie meer van mijn vader afkomstig is. Kijk maar eens naar de foto's bij dit artikel, die mijn vader van mij maakte.

Deze week las ik een paginagroot artikel 'De Marollen zoals ze zijn' in onze Belgische krant De Standaard. Het artikel was geschreven naar aanleiding van een project van een jonge Vlaamse fotograaf Vincen (zonder t) Beeckman dat onlangs resulteerde in een boek. Het boek heet 'Album' en is een selectie van foto's die gemaakt zijn van de inwoners van de Brusselse wijk De Marollen. Meer dan 500 bewoners van deze volkswijk kregen gratis een fototoestel. Wegwerptoestellen vaak, maar ook digitale camera's. Tegelijk kregen ze de vraag om er hun eigen leefwereld mee te fotograferen. Zo werden tienduizenden foto's gemaakt, waar uiteindelijk een boek uit groeide. Het is exclusief te koop in de Bozarshop in Het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel en kost 25 euro. Ik ga proberen om er een te pakken te krijgen. http://www.recyclart.be/content/view/13728/1/lang,nl/

handwerk

Mijn fascinatie voor handen heb ik vandaag omgezet in beelden. Ik heb al langer op mijn lijstje van te realiseren projecten staan om een serie over verschillende handen. Het idee is om portretten te maken. Ik heb al een lijst van mensen van wie ik de handen wil vastleggen. In het dagelijks leven wordt dat lijstje steeds weer uitgebreid.

De laatste weken was ik tijdens de werkbesprekingen steeds meer geïnteresseerd in de handen die zich druk bezig hielden met al die prints. Vandaag heb ik dat schouwspel vastgelegd.

lang moment

Deze week ben ik dicht bij mijn foto's van vorige week gebleven. Was de vorige week het moment kort, deze week was het moment lang de opdracht. De beelden die ik gemaakt heb liggen duidelijk in dezelfde lijn. Toch hebben deze foto's weer meer dan de vorige. Ze zijn minder geënsceneerd, het is meer een gestolen moment.

Nu komt de grote uitdaging om van de resultaten van de afgelopen weken een eindpresentatie te maken die bestaat uit 6 of 7 foto's, met de behandelde opdrachten licht, moment, kader en standpunt.

handtas intiem

De afgelopen week was een lastige week voor mij. Handtastechnisch gezien bedoel ik. Ik had het idee dat ik in een doodlopende steeg was aanbeland met mijn handtas en privacy. (zie ook 'twijfel' van afgelopen woensdag). Ik constateerde dat ik eigenlijk veel meer heb met mensen fotograferen. Waarom had ik dan gekozen voor die verrekte damestas? Ik was zelfs een beetje jaloers op mijn klasgenoten die wel voor een mens-thema hadden gekozen.




Zoals zo vaak het geval is, moet ik eerst eens flink tegen de muur lopen, om tot een beter inzicht te komen. Vrijdag viel ineens het kwartje. Waarom was ik destijds bij die tas uitgekomen? Een damestas heeft alles te maken met intimiteit. Van daaruit ben ik vrijdag foto's gaan maken. Dicht op de huid van de tas en op de handen van de eigenaresse. Vanuit diverse voyeuristische hoeken maakte ik foto's. De beelden geven een sfeer van intimiteit en zelfs van een zekere sensualiteit. Het was een geweldig gevoel om te merken dat ik het juiste spoor te pakken had.

kort en lang moment

Mijn keuzes voor een foto met een lang moment en een foto met een kort moment. Ik hoef niet uit te leggen welke kort en welke lang is. Mocht iemand twijfelen, bel me dan even.

twijfel

Sinds afgelopen zaterdag probeer ik een vervolgstap te maken in het privacy-project. Maar het valt niet mee. Het lijkt wel of ik een beetje uitgehandtast ben. De foto's die ik afgelopen zaterdag presenteerde hadden veel met handtassen, maar weinig met privacy te maken. Ik mis de aansluiting bij privacy op dit moment. Ik heb wel al veel andere ideëen gekregen op het privacy-vlak, maar die hebben weinig te maken met mijn standpunt. Oké, het standpunt is niet star, het kan veranderen. Maar om nou radicaal om te gaan, vind ik iets te gemakkelijk. Zo had ik gedacht aan een litteken dat iemand verbergt, maar ook aan de inkijk van huizen die langs het spoor liggen. En ik bedacht me dat mijn eigen moeder als onderwerp van privacy ook heel interessante invalshoeken zou kunnen geven. Ik heb in het verlengde van de handtas nog een optie lopen van foto's bij een apotheek. Dat wil ik nog verder uitzoeken

Wat leer ik van deze twijfel? Dat een eerste keuze voor een richting of onderwerp bepalend is voor de verdere vervolgstappen. Ik dacht met de handtas een onderwerp te hebben gevonden dat heel origineel was binnen het thema privacy. Dat is het ook. Alleen gaat het wellicht niet diep genoeg om het in een paar weken verder uit te diepen. Conclusie: een minder origineel onderwerp zou wellicht meer resultaat hebben gebracht, indien je het op een originele manier aanpakt of presenteert.

Vandaag hadden Babette en ik ons interview met Hansje van Etten van Holland Doc. Zij is de grondlegger van het privacy-project op Holland Doc en tevens de initiator van het project dat wij nu doen op St Joost. Zij heeft alle kunstacademies in Nederland bezocht om hen warm te krijgen voor dit project. Het was een zeer interessant gesprek met een zeer interessante vrouw.

licht

Deze foto van Lana Slezic heb ik gekozen als voorbeeld voor een foto waarbij het gebruik van het licht duidelijk bijdraagt aan de interpretatie van het beeld door de toeschouwer. Het zachte licht versterkt het mysterieuze karakter. Wat doen de meisjes? Wachten zij op iemand? Door de geopende deur komt het licht naar binnen.

Deze foto komt uit een boek 'Forsaken' over vrouwen in Afganistan. De meisjes zijn 2 zusjes, weeskinderen die in een buitenwijk van Kabul wonen.

subjectief

Kies een foto waarbij de fotograaf duidelijk zijn mening op het gefotografeerde onderwerp overbrengt. Dat was de opdracht. Mijn keuze viel op de foto van Bart De Wever, fractieleider van een Vlaamse politieke partij. Hij was deze week onderwerp van een politiek relletje.

Net in deze gevoelige periode van regeringsvorming, vond hij het nodig om tamelijk ongenuanceerd kritiek te leveren op de burgemeester van Antwerpen. Die had namelijk deze week namens de stad Antwerpen zijn excuses aangeboden aan de Joodse gemeenschap, voor de opstelling van het stadsbestuur in de 2e Wereldoorlog. En Bart De Wever zei in de pers dat hij dat een erg goedkope act vond van de burgemeester.

Toen de hele pers over hem heen viel, voelde hij zich genoodzaakt om een paar dagen later zelf zijn excuses aan te bieden. Dat hem dat niet van harte afging, komt op deze foto naar voren. Tenminste dat dacht ik bij het zien van de foto. Het kan natuurlijk ook zijn dat zijn blik met heel iets anders te maken heeft. De waarheid zullen we niet weten, maar de fotograaf heeft wel zijn visie gegeven.

compositie

Deze foto had ik uitgekozen als voorbeeld van een foto waarbij de keuze van de compositie door de fotograaf de toeschouwer beïnvloedt. Je ziet hier koning Albert II, Koning der Belgen. Hij heeft een zware taak de laatste tijd. Van hem wordt verwacht dat hij de moeizame regeringsvorming een juiste wending geeft. De vraag blijft in hoeverre hij geen marionet is van anderen.

De foto gaf mij direct een associatie met de koning uit het kaartspel. Zijn licht dronken blik en het gebaar waarmee hij iets (de oplossing voor de formatie? of een goocheltruc?) uit zijn binnenzak haalt, maakt het beeld voor mij compleet. Dit is een vriendelijke man, maar iets serieus moet je er niet van verwachten.

doorzichtige tas

Gevonden op een hele geweldige website met heel veel diepgang (mode.blieb.nl):


Geen privacy met D&G tassen
Ik weet niet wat jullie er van vinden, maarruh deze handtas is wel erg openbaar. Okee het zou een uitkomst kunnen zijn als je zon fijne tas heb als ik waar het een grote dumpbak is.... geen vakjes, behalve zo'n klein ritsje waar dan je portomonnee in zou moeten passen... dan kun je zeg maar ook van BUITENaf zoeken, dat zou weer wat graaien schelen.

Aan de andere kant: ziet echt IEDEREEN dus wat JIJ in je tas hebt zitten! Niet te vergeten dat de kleuren van je accesoires in de tas ook nog eens je outfit zouden kunnen ruineren met een slechte kleurencombinatie.... tja lastig... het vraagt wat lef. En een basic outfit als je het mij vraagt.

Om het lijstje compleet te maken, hier even het totaal van je potentiele aanschaf van 1725 dollar!• Zwart patent leer met helder PVC.• Goudkleurig 'hardware'.• Top handvatten and ketting-schouder-band; hangend logo.• Rits bovenop.• Gespen aan de zijkant.• Opvouwbaar.• Made in Italy.

verder onderzoek

Gisteren de presentatie van de wekelijkse vordering van de privacy-opdracht. Hoewel ik met heel veel plezier deze week bezig ben geweest, was het resultaat niet echt naar mijn tevredenheid. Dit bleek ook bij de bespreking met Bart. Ik wilde persé niet van mijn handtas afwijken, hoewel ik merkte dat ik de aansluiting bij het thema privacy lastig aan het worden was.

De link met de inhoud van de tas was op mijn laatste foto's verdwenen. Bart wees mij op de vrouw met een doorzichtige tas waarin incontinentieluiers te zien waren. Een aardige inbreuk op haar privacy, zowaar. Dat deed mij weer denken aan het warenhuis in Madrid, waar de verkopers allemaal met doorzichtige tassen liepen om hun privéspullen in te doen. Dit was duidelijk een maatregel om diefstal door eigen personeel tegen te gaan. Helaas zit een reisje Madrid er deze week niet in.

Dit bracht mij op het idee om in een apotheek foto's te maken. Dat is zeker een plek waar privacy op prijs gesteld wordt, als je je viagra, incontinentieluiers of antidepressiva komt halen. Een vriendin van ons is apotheker. Ik zal met haar eens bellen of dit iets kan worden.

Verder kwam ik op internet (op een informatiepagina speciaal voor vrouwen) nog een niet-wetenschappelijk stukje tegen over handtassen en intimiteit.

Handtas als intiem voorwerp
Vrouwen vinden het maar niets als iemand in hun tas snuffelt. Gelukkig weten ze van elkaar dat rommelen in iemands tas not done is. Anders is het met mannen of bij handtassencontroleurs die zonder scrupules hun blik werpen in je toch wel erg persoonlijke handtas... Heel wat spulletjes erin klasseren we immers onder vernederende voorwerpen, en het voelt aan alsof onbekenden ons meteen kunnen doorgronden aan de hand van de handtas.
Rommelmie of piekfijn ingedeeld? Lees: hoe is het gesteld met de organisatie van je handtas?
Minimalistisch of maximalistisch? Lees: zit er ontzettend weinig of net veel te veel inhoud in je handtas?
IJdel? Lees: zit er een spiegeltje, make-upspullen, verzorgingsproducten, flesjes parfum of deodorant in?
Op alles voorzien? Lees: tandflos, aspirine, extra paar kousen of slip, boek, tijdschrift, lunchpakket, schrijfblok, brillenetuis...
En dan hebben we het nog niet gehad over de standaardinhoud zoals je portemonnee, je sleutels, je gsm, zakdoekjes en een of meer balpennen...
Hoeveel oude tassen heb je trouwens nog in de kast liggen? Opvallend is dat heel weinig dames afstand kunnen nemen van handtassen, zelfs al zijn ze er zeker van ze ze nooit meer zullen gebruiken. Het lijkt wel een deel van hun persoonlijkheid uit te maken, alsof het een herinnering is die je bewaart.

Van een andere website, een meer poëtische benadering van de handtas.

De Handtas: een intiem accessoires dat op de heup of tegen het lichaam wordt gedragen. Het is een voorwerp dat vaak wordt aangeraakt en waar vertrouwelijke spullen aan worden toevertrouwd: foto’s van je geliefde, persoonlijke spullen, parfum…
Een handtas is als het ware een spiegel van de ziel.