rock 'n' roll

Papa was a rolling stone... Dat zongen de Temptations een jaar of 40 geleden. Bij ons thuis was mijn pa de vaste rots en mijn moeder was meer rock 'n' roll. Daar moest ik aan denken bij het portret dat ik dit weekend van haar maakte. Is het vanwege het zwart-wit dat Anton Corbijn ook gebruikte toen hij de prachtige gegroefde koppen van Keith en Mick vastlegde?

in scene

Cartier Bresson had een gave om foto’s te maken op het beslissende moment. Dat maakt zijn werk zo bijzonder. Maar wat zou gebeuren als het achteraf zorgvuldig geregisseerde beelden blijken te zijn? Valt hij dan door de mand? Worden zijn beelden ineens van veel minder waarde?
Veel fotografen hebben foto’s gemaakt die duidelijk in scène gezet zijn, maar net zoveel hebben verrassende situaties weergegeven zonder in te grijpen. Dat denken we tenminste.
De vraag “is deze foto in scène gezet of niet?” wil ik als uitgangspunt hanteren voor mijn scriptie. Parallel wil ik ook die spanning opzoeken en onderzoeken in mijn eindexamenproject.
De onderstaande beelden zijn van fotografen die zich bezig gehouden hebben ensceneren. Met name Philip-Lorca Dicorcia en Tina Barney wil ik als inspiratiebron gebruiken. Erwin Olaf en Gregory Crewdson gaan weer een stap verder. Foto's (c) Tina Barney, Philip-Lorca Dicorcia, Gregory Crewdson, Erwin Olaf

Het project waar ik eerder over schreef, het maken van portretten, geinspireerd op iconen van de portretfotografie, heeft uiteindelijk geresulteerd in 3 portretten. Na tussentijds overleg met mijn docente heb ik toch besloten een ander onderwerp te kiezen. Maar dat neemt niet weg dat ik heel tevreden ben over het maken en het resultaat. Met dank aan René Burri (Che Guevara), Dorothea Lange (Migrant mother) en Thomas Struth (Hannah Erdrich-Hartmann und Jana-Maria Hartmann). En de prachtige modellen natuurlijk.