het leven is een feest...

... maar je moet soms wel zelf de slingers ophangen.

Gisteren bespraken we met de docenten de vorderingen in de afstudeerprojecten. Mijn laatste series werden positief ontvangen. Daarmee werd mijn goed gevoel bevestigd voor de ingeslagen weg. Met name deze foto oogstte veel lof.

jungle

Soms is het leven net een jungle. Dat is op kantoor niet anders.

na werktijd

De meeste collega's gaan tegen 5 uur naar huis. Vanaf dat moment treedt de rust in, na een hele dag van telefoongeluiden, printers, gesprekken, geroep en gelach. Er blijven dan nog wel een paar doorwerkers over, maar die zijn meestal om 6 uur ook vertrokken. Dan is het echt stil. Tot kwart voor 7. Dan wordt de kantoorruimte overgenomen door de schoonmaakster.

Ik had een paar weken terug al eens kennis met haar gemaakt, toen ik me aan het uitsloven was met de telefoon- en koffiebekerseries. Ze wist dus al dat er een of andere mafkees bezig was met vreemde foto's. En ze vond het ook niet bezwaarlijk dat ik haar volgde met mijn camera, toen ze haar ronde deed langs de bureau's. Ik vraag me af hoeveel van de collega's weet hebben van de activiteiten die er 's avonds plaats vinden op hun vertrouwde werkplekken met hun vertrouwde bureauspullen. Ik weet het inmiddels.

lunch: before & after

meer series

Gisteren had ik weer les. Dat was alweer een paar weken geleden. Inmiddels ben ik fanatiek bezig met het maken van series in het kantoor. Ik heb de de tip ter harte genomen dat ik veel nauwkweuriger moet fotograferen om juist de subtiele verschillen te benadrukken: de sporen van eigen identiteit die het individu achterlaat binnen de uniforme omgeving. Daarom ben ik aan de slag gegaan met flits, softbox en reflectieschermen. Hard werken, maar wel met zichtbaar resultaat.