d-day

Zaterdag was de beoordeling van het 3e blok. Ik was niet aanwezig, omdat ik verplichtingen had met een paar vrienden in Noorbeek. Via de telefoon vernam ik zaterdagavond mijn resultaten: een 8 voor de film (groepsopdracht), een 7 voor mijn boek en een 8 voor mijn weblog. Ik ben dik tevreden. Feedback die ik van Bart kreeg: ik maak een gestage groei door, neem kritiek ter harte, maar ben nog wat voorzichtig. Het boek had sterker gekund als de pagina's afgesneden waren, zodat er minder wit aanwezig was. De keuze van de foto's zonder de hoofdpersoon was goed.

Ik heb mijn scores op gepaste wijze gevierd met mijn vrienden. Voor de duidelijkheid: dit is Noorbeek, geen Katowice.

opdracht licht theorie

Gisterenmiddag heb ik me vermaakt in de fotostudio in Den Bosch. Ik had afgesproken met Anouk als model en Indra voor de technische steun. Ysbrand kwam ook nog even binnen met goede tips. Uiteindelijk heeft dat geresulteerd in deze foto, met dank aan allen. Het origineel komt van Lord Snowdon en de dame op de originele foto is prinses Margareth, zijn echtgenote.

Analyse van het origineel:

Er is vrij zacht licht gebruikt, maar wel met een sterke plaatselijke belichting. In het oog is te zien dat het gaat om één lichtbron, die hoger geplaatst is. De achtergrond is niet helemaal zwart, dus deze is zacht belicht. De linkerwang van het model is volledig zwart, dus hier mag geen licht reflecteren.

Mijn opstelling:

Om het origineel te benaderen, was het vooral een kwestie van uitproberen: de flits verplaatsen, diafragma en iso-waarde aanpassen, de houding van het model. Na de nodige testen zijn we uiteindelijk tot de volgende opstelling gekomen. Het model vrij ver (ong. 4 meter) van de achterwand. Een flits op standaard, 2 meter hoog. Een laag geplaatste softbox om de achterwand te belichten. Technische info: camera op manual, diafragma 8.0, iso 100, sluiter 1/125, focus 70 mm.

Het is jammer dat op internet de scan van het origineel niet zo helder overkomt. Je mist nu de zwakke belichting van de zwarte achtergrond. Om die te bereiken hebben we gisteren flink lopen stoeien met de lampen. Het was gaaf dat het uiteindelijk lukte. Alleen die subtiliteit mis je nu.

Los van al die technische info, wil ik nog een ding kwijt hier: ik heb me vooral heel erg goed geamuseerd! Dit ga ik vaker doen.

een nieuw Nederlands paspoort

Dit is het verhaal van Anilu, een jonge Mexicaanse vrouw, die een paar jaar geleden naar Nederland kwam om met Paul te gaan samenwonen. De aanleiding van haar verhaal is een object, haar gloednieuwe Nederlandse paspoort.

boek af

Het boek is af. Met Bart heb ik deze week nog uitgebreid overleg gehad aan de telefoon. Ik zorg dat mijn boek zaterdag aanwezig is om beoordeeld te worden.

Gisteren heb ik de prints opgehaald. Uiteindelijk heb ik van de 9 pagina's er 3 laten vallen. Ik vond die niet sterk; in 2 gevallen vond ik de 3e foto van de serie er niet bij horen. In het andere geval was de hele pagina een vreemde eend in de bijt.

Het boek zelf is sober geworden: geen titel en geen voorwoord. Ik heb hierover nagedacht, maar ik vond steeds dat de titel of het voorwoord iets zou uitleggen. Terwijl ik juist wil dat de lezer zelf een verklaring zoekt. Daarom geen voorwoord.

Maar ook geen titel. Ik heb nog even gedacht aan iets met 'oranje'. Die kleur heb ik wel gebruikt voor de achterkaft; de voorkaft is muisgrijs. Mooie kleurencombinatie, vind ik zelf. Maar het oranje is best gewaagd. Ik heb bewust een rand van 5 mm rondom de pagina's gemaakt, doordat de kaft 10 mm breder is dan de pagina's. Hierdoor krijgt iedere pagina een smal oranje kader. De keuze voor deze kleuren is bewust (uiteraard, we zitten niet op een kunstacademie om dingen zomaar te doen, niet waar?). Oranje is natuurlijk de symboolkleur voor Nederland. Maar ik vind de warme, vrolijke kleur beter passen bij het zonnige Mexico. Ik ben nooit in Mexico geweest, maar ik associeer Mexico met oranje. De bekendste Mexicaanse architect Luis Baragan gebruikt in zijn ontwerpen veel felle kleuren, waaronder oranje. Zie de bijgaande foto. Het grijs vind ik beter passen bij Nederland, zeker als je het vergelijkt met Mexico.

De druk is dus af. Maar die andere druk, van mijn bloed, is nog steeds te hoog. Dat bleek gisteren bij de huisarts. Ik ben daarna weer naar mijn werk gegaan, maar dat was geen succes. Ik ben na een paar uur maar terug naar huis gereden. Ik denk dat ik meer tijd nodig heb om de druk weer op peil te brengen. Dus voorlopig maar rustig aan doen.

de druk

Druk is een woord met meer betekenissen. Welke associatie deze titel oplevert, hangt van de lezer af.
Dit is mijn blog over mijn studie en ik ben op dit moment bezig een boek samen te stellen. Aanstaande zaterdag is de beoordeling, dus deze week moet het boek in gedrukte vorm af zijn. Boekdruk? De druk van de deadline die nadert?
Ik werk ook nog naast mijn studie. Via mijn werk had ik vorige week een medische controle. Je kent dat wel, gewicht, lengte, bloeddruk. Net als bij de schooldokter vroeger. Bleek dat mijn bloeddruk veel te hoog was: de bovendruk was 163 en zelfs de 2e keer 171. Normaal is 120 en je moet zorgen dat ie niet boven de 140 komt. Ik kreeg dus de boodschap om bij mijn huisarts langs te gaan. Die adviseerde mij om een paar dagen rustig aan te doen en om de volgende week weer een keer te meten. Vandaar dat ik ongepland een paar dagen thuis ben. Dat geeft mij wel mooi de gelegenheid om me bezig te houden met de druk van mijn boek.

Ik heb zojuist de selectie gemaakt. Ik kom op 9 pagina's formaat A3 met een serie van 3 foto's per pagina. Het kan zijn dat ik nog een pagina laat vervallen in de definitieve versie. Ik ben best tevreden. Nu nog zorgen dat ik netjes geprint krijg en dat ik er een boek van maak. Compleet met voorpagina, titel en voorwoord.

De foto's die ik uiteindelijk geselecteerd heb, geven een beeld van de leefomgeving van Anilu. Zonder dat zij zelf in beeld komt. Ik heb de stijl van de eerder gekozen serie van 3 (zie het artikel 'nieuw hoofdstuk' d.d. 15 maart 2008) zo veel mogelijk laten terugkomen. Dat wil zeggen gefotografeerd met een zekere afstand, vaak recht van voren. De series zijn ieder samengesteld uit beelden die met elkaar reageren door lijnen, kleuren of betekenis.

Ik kan er zaterdag niet bij zijn, omdat ik een reünieweekend heb. Balen! Ik had gevraagd om dit in de buurt van Den Bosch te houden, zodat ik zaterdag nog aanwezig zou kunnen zijn. Maar ik hoorde vorige week dat het te doen is in Noorbeek, het uiterste puntje van Limburg. Ik heb Bart al gebeld en ik zal met Karin nog overleggen of mijn boek zaterdag (zonder mij) beoordeeld wordt, of dat ik een afspraak moet maken voor een ander moment.

De film van de groepsopdracht zal wel zonder mijn aanwezigheid beoordeeld worden. Ik zal Koos, Inna en Anouk bellen aan het einde van de zaterdag om de score te horen. Mels had gevraagd om in ieder geval aan te geven wat de inbreng van de individuele leden geweest is in de film.

Script: allen
Acteurs: Inna, Koos, Anouk
Nivea, madarijn en koffie: Anouk
Minirok: Inna
Camerawerk: Bart
Pre-editing: allen
Home-editing: Koos en Anouk
Eindredactie: allen
Eind-editing: Koos

nieuwe beelden

Dit is het resultaat van een aantal foto's die ik gisteren gemaakt heb, binnen en buiten. Er zitten zeker beelden tussen die ik ga gebruiken.

mijn spullen

In vervolg op onderstaande bericht, ben ik als oefening gaan fotograferen in ons eigen huis. Om te kijken wat dat voor beelden oplevert, die iets zeggen over mij. Wat trok mijn aandacht? Met name rare of onverwachte zaken.
Wat zeggen deze beelden? Het zijn geen intieme gegevens, maar ze laten wel zien wat wij in huis gehaald hebben en vooral wat we nog steeds in huis houden. Hoe we opruimen, rangschikken, laten slingeren, verzamelen. Wat we mooi vinden, of grappig. Of wat we belangrijk vinden. Ik ken het verhaal wel die bij deze foto's horen. Aan jullie om je eigen verhaal erbij te maken.

toon mij uw spullen...

'Toon mij uw vrienden en ik zal zeggen wie gij zijt' is een uitdrukking die ik van een vriendin ken. Ik ga er vanuit dat dit oud Nederlands is en geen Brabants. 'Toon mij uw spullen en ik zal zeggen wie gij zijt' is mijn variant. Oftewel: aan de hand beelden van jouw persoonlijke zaken wordt een verhaal over jouzelf verteld. Dat is de uitdaging die ik mezelf nu heb gesteld voor de huidige opdracht.

Aanstaande zaterdag ga ik met deze opdracht weer fotograferen bij Anilu. Als voorbereiding hierop heb ik gezocht naar foto's van bekende fotografen die via een foto van een object een verhaal vertellen over een persoon. De boeken van Parr, Winogrand en Cartier Bresson brachten mij niet zoveel verder, omdat zij bijna altijd personen in beeld brengen, geheel of gedeeltelijk. L'Hôtel van Sophie Calle is wel een goed voorbeeld. De foto's die zij maakte van hotelkamers, nadat de gasten net vertrokken waren, spreken boekdelen. Ook zonder de teksten van Calle bij de foto's.

portret (opdracht lichttheorie)

Voor het vak Lichttheorie hebben we als opdracht dat we een bestaand portret van een fotograaf moeten analyseren op het gebruik van licht en dat vervolgens proberen na te maken. Ik heb een portret van de fotograaf Frans Jansen gekozen, dat hij maakte van de zangeres Anouk. Het is een heel licht beeld, met weinig en zachte schaduwen. Ik heb al een poging gedaan om het na te maken.

Ik denk dat de fotograaf 2 softboxen heeft gebruikt, links en rechts van het model met ook een reflectiescherm onder het gezicht. Verder laat hij de ogen eruit springen door een kleine scherptediepte.

Ik heb als lichtbron een dakraam gebruikt, op een zwaar bewolkte middag. De camera heb ik onder het raam geplaatst. Om de schaduwen te verzachten heb ik onder het gezicht van mijn model een wit reflectiescherm gehouden. Het resultaat is niet onaardig, maar ik wil het nog vebeteren.

Daarnaast wil ik een 2e portret namaken, dat heel anders is. Ik heb thuis al wat geëxperimenteerd, maar het kwam zelfs niet in de buurt van het origineel. Met name het onbelicht laten van de rechterzijde van het gezicht lukte niet. Het is een portret van Lord Snowdown, dat hij maakte van zijn echtgenote prinses Margareth. Ik heb volgende week donderdag afgesproken met 2 medestudenten om in de studio op school nog een poging te wagen.

nieuw hoofdstuk

Vandaag heb ik met Mels en Bart de foto's besproken die ik geselecteerd had voor het boek(je). Bart kwam met een verrassende insteek. Hij vond enkele beelden zonder de gedeeltelijke aanwezigheid van Anilu sterker. Minder letterlijk. We kwamen tot de volgende serie van 3. Selecteren blijf ik iets moeilijks vinden. Ik was daarom tevreden dat deze 3 deel uitmaakten van mijn eerste keuze van 20 foto's die ik geprint had. Wat ik in eerste reactie jammer vond, is dat beelden met handen zouden vervallen. Daar zitten een aantal van mijn favorieten tussen, maar dat heeft ook te maken met mijn interesse voor handen. Kill your darlings, geldt ook hier weer.








De 3 beelden zijn met een zekere afstand genomen; wel privé, maar geen inbreuk makend. Ik ga opnieuw afspreken met Anilu. Eens kijken wat dit nieuwe hoofdstuk van het verhaal vertelt. Autosleutels, schoenen, een haarklem...

sjaal, vertel een verhaal

Maandag las ik in onze Belgische krant een prachtig verhaal. Ex-fotomodel en voormalig Bond-girl Waris Dirie was 3 dagen vermist in Brussel. Dit bericht is ongetwijfeld in Nederland ook doorgedrongen. Maandag meldde de krant dat het verhaal van haar afwezigheid bekend was. Ik citeer enkele delen uit het artikel.

Blijkbaar verkoos ze het gezelschap van de Brusselse ruitenwasser William D. Die zag het ex-fotomodel, dat sinds dinsdag vermist was, donderdagmiddag opduiken in zijn stamcafé, het wat groezelige café Chez Henry. Vrijdag zat de vrouw weer aan de bar. "Zo'n mooie vrouw, daar kun je moeilijk naast kijken. Toen heb ik mijn kans gewaagd en gevraagd of ze iets van me wou drinken. De stemming was opperbest. Want één glas is er geen, dus hebben we de glazen nog een paar keer gevuld. Plots zei ze dat ze honger had. Ik heb haar voorgesteld dat ik voor haar zou koken. Ze stemde meteen in. We zouden er een gezellige avond van maken. In de supermarkt zijn we tomaten gaan kopen, garnalen en ook ham en een goede fles wijn."

Het noodlot sloeg toen toe. Onderweg naar zijn appartementje werden ze door een politieman in burger aangehouden. Toen pas werd duidelijk wie hij op sleeptouw had. Ze moesten samen mee naar het politiebureau. Daar werd William uren verhoord. Ze waren achterdochtig, maar dat begreep hij ook wel. "Ik heb eind jaren '80 vier jaar vastgezeten wegens gewapende overvallen."

"Ik heb haar die avond in het bureau nog even teruggezien. Ik heb haar mijn gsm-nummer gegeven. Je weet maar nooit. Ze heeft me een zoen en haar sjaal gegeven, die ik sindsdien draag."

Prachtig verhaal. Sorry hoor Julia en Hugh, maar Notting Hill verbleekt echt hierbij. Ontluisterend zijn de artikelen die de dagen hierna over Waris Dirie verschijnen. Vanuit Oostenrijk, waar ze woont, beschuldigt ze de Belgische politie van discriminatie. En ze komt met een ongeloofwaardig verhaal over een taxichauffeur die haar 3 dagen gegijzeld zou hebben in zijn auto en woning. Terloops wordt nog vermeld dat zij al vaker een paar dagen vermist is geweest. En dat ze regelmatig in een kliniek verblijft om haar alcoholprobleem te lijf te gaan.

de trein (songtekst van de vlaamse sabien tiels)

Een vreemde man komt binnen in de trein.
Hij nestelt zich de zetel tegenover mij.
Zijn ogen dwalen op en neer 't doet bijna pijn.
Niemand heeft het in de gaten alleen ik en hij.
En de angst sluipt langzaam binnen.
'k verdiep me echt in alles wat gebeuren kan,
ja, de spanning kan beginnen.
Hij stopt niet 't is een akelige man.
Hij gluurt, hij gluurt een uur heeft het geduurd.
Zijn blik die steeds weerspiegelt in de ruit.
Hij gluurt, hij gluurt staat op, komt in de buurt
't is zijn eindstation, hij grinnikt en stapt uit.

Een knappe gast komt binnen in de trein.
Hij nestelt zich de zetel tegenover mij.
Zijn ogen dwalen op en neer dat vind ik fijn,
niemand heeft het in de gaten alleen ik en hij.
En de vlinders komen binnen
Ik zou wel willen vragen waar moet jij naartoe.
Ja, de liefde kan beginnen.
'k wil wel praten maar ik weet gewoon niet hoe.
Hij gluurt, hij gluurteen uur heeft het geduurd.
Zijn blik die steeds weerspiegelt in de ruit.
Hij gluurt, hij gluurt kwam hij maar in de buurt,
en gelukkig stapt hij nu toch nog niet uit.

Nu zitten wij hier samen in de trein.
Een jonge dame zit in de zetel tegenover mij.
Haar ogen dwalen naar mijn lief, het doet me pijn.
Niemand heeft het in de gaten alleen ik en zij.
En de strijd kan nu beginnen.
Ik denk nu echt aan alles wat gebeuren kan.
Ja, het borrelt hier vanbinnen.
Ze flirt, ze lacht, ze gaat maar door en dan.
Ze gluurt, ze gluurt een uur heeft het geduurd
haar blik die steeds weerspiegelt in de ruit.
Ze gluurt, ze gluurt komt langzaam in zijn buurt.
Ze grinnikt en ze stappen samen uit.
Ze grinnikt en ze stappen samen uit.
Ze grinnikt en ze stappen samen uit.

op naar een boekje

De ongeveer 20 beelden die ik geprint had, heb ik zaterdag met Mels besproken. Zijn opmerkingen: met de beelden valt zeker een interessant verhaal te vertellen. Van belang is nu om de juiste keuze van de beelden te maken die tegenover elkaar in het boek komen liggen. Zoeken naar overeenkomsten in kleur, vorm of juist een contrast. De foto's die ik gemaakt heb van het Nederlandse dorpslandschap met weilanden, kale bomen en grijs asfalt moesten het contrast versterken tussen de Mexicaanse sferen binnen in huis. Maar die foto's zijn te letterlijk. Dat had ik zelf ook al geconstateerd.

Ik heb ongeveer 150 foto's, waarvan er zo'n 50 in aanmerking komen om te gebruiken. Maar nu komt de kunst om de juiste foto's te selecteren. Beter 16 goede beelden die elkaar versterken en samenhang hebben, dan 40 waarvan 24 niets toevoegen. Dat wordt een mooie klus.

Ik heb al gekeken naar presentatievormen van het boek(je). Het liefst zou ik een echt boek maken, gebonden, met linnen kaft. Maar daarvoor met ik minimaal 40 pagina's hebben en ik vraag me af of ik 40 interessante pagina's heb. De tijd begint te dringen: nog 2enhalve week tot de beoordeling op 29 maart.

verhaal van een film

Vorige week zaterdag was de 2e filmdag. Nadat we eerst een selectie van onze testopnames aan Bart en Mels hadden laten zien, was ons enthousiasme gesterkt. De eerste ruwe beelden spraken aan, er zaten veel elementen in: spanning, broeierigheid en hilariteit. Maar we waren het er over eens dat er meer structuur en verhaal in moest komen.
Dus eerst een soort scenario opgesteld: Shot van de instappende reizigers, daarna een shot van de lege bank, passagier 1 komt binnen, direct daarna nummer 2 en ze gaan beiden zitten. Dan komt nummer 3 (dame met rokje) die beetje onhandig langs de anderen manouvreert. Als iedereen zit start de scene met tassen wegzetten, jas uitdoen. Daarna een krantje pakken en lezen, een gsm pakken. Dame met rokje staat op en gaat even weg. Bekertje koffie drinken, handcreme smeren.
Allemaal scenes met een heel dagelijks karakter en weinig spannend. Maar door de lage gluurderige camera-positie en de opeengepakte setting, krijgen de beelden toch iets fascinerends.

De opnames vielen tegen, omdat we teveel bezig waren met het volgen van het scenario. Het kwam niet natuurlijk over naar onze mening. Als traject hadden we net als de eerste keer Den Bosch-Tilburg gekozen. Dat leek toen lang genoeg, maar deze keer was het te kort. Reden de treinen sneller vandaag?
Uiteindelijk hebben Koos en Anouk de beelden meegenomen om ze thuis te editen. Dat resultaat hebben we afgelopen zaterdag met z'n 4en doorgenomen. Wat iedereen al lang wist, werd nogmaals bevestigd: je kunt niet editen met meer personen; dat moet je alleen doen. We kregen nog net geen slaande ruzie, maar het scheelde niet veel. Gelukkig trokken we tijdig de conclusie dat we in kleiner verband verder moesten gaan.
Met Mels hebben we onze beelden besproken en we zijn al heel ver, concludeerde hij. Daarom laten we het er even bij en richten we ons op de individuele foto-opdracht.

uit de oude doos: handtassen

In de Standaard van afgelopen zaterdag stond een special over zomermode. Tussen de artikelen over de nieuwste trends stond ook een artikel over de handtas: De psychologie van de sacoche, Mijn lief, mijn leven, mijn beste vriend. Jawel, het gaat over die befaamde damestas. Drie bekende Vlaamse vrouwen worden ondervraagd over hun relatie met hun handtas. En de inhoud wordt schaamteloos gefotografeerd.

Ik wil jullie een citaat niet onthouden. Dit zei Anissa Temsamani (Vlaams parlementslid, zie ook de foto) over de handtas van haar moeder: "Onlangs lag mijn moeder in het ziekenhuis. Ze vroeg me om een kaartje uit haar tas te halen, omdat ze dat zelf niet kon. Dat was de eerste keer dat ik in de tas van mijn moeder zat. Omdat ik daar, vroeger en nu, niet iets in wil vinden dat privé is. Mijn dochters doen het zelfde bij mij. Een handtas, dat is je intimiteit." Dus toch.

anoniem

Wie mijn berichten leest en de foto's bekijkt, krijgt een beeld van de jonge vrouw, wiens verhaal ik vertel. Toch heb ik er bewust voor gekozen om haar steeds in een zekere anonimiteit weer te geven. Dit heeft diverse redenen.

In de eerste plaats ben ik na het privacy-project toch wat bewuster geworden van de inbreuk die internet kan maken op je privé-leven, als je niet uitkijkt. Ik stap met mijn verhaal al het leven van iemand binnen, met mijn camera bovendien. Ik zie het ook als mijn verantwoordelijkheid om haar privacy niet verder te schenden.

Maar ook voor het verhaal vind ik het interessanter om de persoon niet te letterlijk uit te tekenen. Dat geeft de kijker meer ruimte voor eigen interpretatie.

De persoon van mijn verhaal is altijd 100% legaal in Nederland geweest. Maar op die manier wil ik toch een lichte verwijzing maken naar een illegale vluchteling, die in interviews standaard niet herkenbaar wordt afgebeeld.

viva mexico!

Ik heb genoten van de verhalen en de trots waarmee Anilu over haar geboorteland sprak. De band met je land van oorsprong wordt zeker sterker als je er lange tijd niet bent.

een kaarsje branden

Gisteren had ik een afspraak met Anilu, het onderwerp van mijn verhaal, om haar maar oneerbiedig te noemen. Anilu en Paul wonen sinds 7 jaar samen in een knusse kleine (te klein, volgens hen) huurwoning in een landelijke omgeving. Na een lunch samen heb ik samen met Anilu het huis afgestruind, op zoek naar beelden die mijn, of beter haar, verhaal vertellen. Ik voelde me in het begin net een rechercheur. Zij opende kastjes voor mij, haalde allerlei spullen te voorschijn en ik maar afdrukken.

Anilu was verbaasd over mijn opmerkzaamheid. Dingen waarvan zij zich niet eens gerealiseerd hadden dat die iets vertelden over Mexico en de link naar Nederland. Uiteindelijk kreeg zij steeds meer ideëen en kwamen prachtige objecten met nog mooiere verhalen voor de lens. Een van de mooiste was het verhaal van het brandend kaarsje dat op de grond naast de kast stond. Volgens Mexicaanse katholieke traditie wordt iedere eerste van de maand een kaarsje aangestoken. Voor een jaar koop je een pakje met 12 speciale kaarsjes. Voor Anilu had dat pakje, dat iedere maand leger wordt een extra betekenis. Omdat ze ieder jaar rond kerst naar Mexico gaan, was het leger worden van het pakje synoniem voor het naderen van de reis naar haar familie en vrienden.