op jacht in st petersburg

Garry Winogrand, Lee Friedlander en Henri Cartier Bresson zijn fotografen die ik bewonder. Er zijn er nog veel meer, maar zij vallen alledrie onder de categorie "jagers". Dat houdt in dat hun strategie erop gericht is om continue op zoek te zijn naar dat perfecte beeld op dat pefecte moment. En dat kan overal en altijd opduiken, dus houd je je camera altijd gereed. Zij hebben alledrie veel straatfoto's gemaakt.

Als ik mijzelf vandaag als fotograaf een strategie moet toekennen, dan is één daarvan ook de jager. Met name als ik op reis ben, kan ik mijn camera moeilijk in mijn tas laten. Zo ook in St Petersburg, waar ik vooral vakantiekiekjes gemaakt heb. Lekker makkelijk fotograferen, zonder teveel na te denken over allerlei studieverplichtingen en zonder de druk om verantwoorde beelden te moeten maken. Dat is best gelukt, schreef ik al.

Maar toch heb ik uit die kiekjes een selectie gemaakt, die in de stijl passen van de grote 3 fotografische jagers. In zwart-wit, net als zij. Zonder overigens de pretentie, dat de kwaliteit van deze foto's in de buurt komt van hun werk.

min 23 graden

Afgelopen week was ik een paar dagen in Rusland, St Peterburg. Normaal komt de temperatuur daar in januari niet boven nul, maar het was nu extra koud. Ik denk dat het koudste overdag ongeveer -23 graden was en het is niet warmer geworden dan -19. Gelukkig met nauwelijks wind en blauwe lucht. Combineer dat beeld met dikke lagen sneeuw, een bevroren rivier en bevroren grachten, schitterende gebouwen, voetgangers met bontmutsen... en je loopt door een sprookje. Zo voelde het aan. Een dagje Hermitage is ook nog eens een wonderlijke ervaring, maar wel minder koud.

De opleiding die ik volg leidt niet op tot het maken van 'mooie plaatjes', zoals dat vaak genoemd wordt. Maar als ik als toerist rondloop, lukt het me nog steeds om foto's te maken die niet zouden misstaan op een kalender. En om het sprookje waarin we lopen niet door te prikken.

niet helemaal scherp

De beoordeling van dit kwartaal resulteerde in een 6+. Er werd niet hoger gescoord dan 7, dus helemaal niet zo slecht. Als positieve punten werd gemeld dat ik van het begin af een mooi idee heb weten uit te werken. En het is me gelukt om een interessante serie neer te leggen. Maar de portretten zijn niet helemaal scherp en lijken teveel op elkaar. Daardoor komen de personen als individuen niet zo sterk naar voren. En ook de printkwaliteit was niet geweldig.
Ik ben het helemaal eens met deze opmerkingen. De mindere printkwaliteit en scherpte zijn toch een beetje beschamend als je al in je 3e jaar zit van de opleiding, vind ik zelf. Dat is eigenlijk mijn grootste lering die ik uit deze beoordeling trek. Verder was het een opdracht waar ik zelf heel veel plezier aan beleefd heb, en dat telt ook zwaar mee. Op naar de volgende!

een echt boek

Mijn eerste echte boek is af. Getiteld Hotel Katowice, een fotoverslag van een studiereis naar deze bijzondere Poolse stad in januari 2008. Een hardcover, met foto-omslag (zie onder), 64 pagina's dik. Gemaakt via Blurb.com en daar ook te bestellen. Ik ben er heel tevreden over. Je kunt op Blurb.com zelfs een preview zien van 10 pagina's.
-- check out my new book at Blurb:
http://www.blurb.com/bookstore/detail/1118247

herinneringen en veranderingen

Zaterdag is de presentatie en beoordeling. De 12 afdrukken zijn klaar: 6 portretten in zwart-wit (20x20 cm) en 6 kleurenfoto's (20x30 cm) van de speelplekken. Dit is de bijbehorende catalogustekst:

Herinneringen en veranderingen

6 personen denken 33 jaar terug in de tijd: 6 plekken waar ze speelden als kind.
6 volwassenen denken terug aan de 6 kinderen die ze waren.
Die plaatsen en die mensen: zijn ze veranderd of juist nog precies zoals vroeger?
In deze presentatie lopen herinneringen aan mensen en plaatsen door elkaar heen. Foto’s van nu, maar gedachten aan vroeger.
Zwart wit = vroeger, kleur = nu. Maar klopt dat hier wel?
De kleurenfoto’s zijn wat flets, vervaagd, net als de herinnering.
Herfstbladeren, kale bomen en grijze luchten versterken dat beeld.
Op je 45e is niet de herfst van je leven begonnen, maar je realiseert je wel dat de lente al voorbij is en de zomer niet zal blijven duren.
Plaatsen en mensen, getekend door de tijd; bewust van veranderingen en de waarde van herinneringen. Beetje melancholisch? Mag toch best.

de route

Hier heb ik de route aangegeven die we vroeger liepen van mijn huis naar onze lagere school. Om de foto's van de speelplekken te maken, heb ik deze route de laatste tijd weer een paar keer gelopen. Een kippe-eindje, zo bleek. Maar in mijn herinnering was het een kleine wereldreis, iedere dag weer. Als je ouder wordt, gaat de tijd vlugger, zo weet ik inmiddels. Maar worden afstanden dan ook korter?

bijna goed...

De films van de 6x6 camera heb ik ontwikkeld. Helemaal zelf, zonder fouten. Let op, dan heb ik het over het ontwikkelen: film uit de camera halen, dan op een spoel friemelen (in het aardedonker), daarna het hele ontwikkelproces met ontwikkelvloeistof, fixeren en spoelen. Dat ging dus goed met de 2 filmpjes. Maar toen bleek op het negatief al dat er iets fout gegaan was bij het maken van de opnames. Door een storing in de camera zelf, niet door mijn gehannes. Het gevolg is dat de beelden maar voor de bovenste helft of zelfs nog minder belicht zijn. Heel jammer, omdat de belichting verder wel goed was.

Ik moet er wel bij zeggen, dat veel opnames niet helemaal scherp waren. Dat is wel mijn fout. Ik vind een kleine scherptediepte bij portretten heel mooi, maar dat vereist wel een hele precieze scherpstelling. Hieronder zie je de contactafdruk, jammer maar helaas dus. Gelukkig had ik ook digitaal gefotografeerd. Voor de zekerheid.

mooi weer?

Deze middag had ik een afspraak in Teteringen. Ik had gehoopt op 2, maar het werd 1 oud klasgenoot. Mijn beste vriendje van destijds. Maar ook hem ben ik na de lagere school uit het oog verloren. We hebben enorm gelachen om allerlei voorvallen van vroeger. Maar voor de foto's wist hij zich even in te houden.

Als je buiten foto's wil maken, kon je vandaag niet om de sneeuw heen. Prachtig hoor, zeker met die besneeuwde takken en de blauwe lucht. Schitterend, behalve als je bezig bent met een serie. Ik had vandaag ook nog foto's willen maken van de speelplekken, maar in zo'n wit besneeuwd landschap krijgen die toch wel een heel ander karakter. Mooie details van slijtage en vergangenheid worden door die witte deken ook lekker verbloemd. Dan maar geen foto's. Het maken van het portret viel ook niet mee, met dat felle licht. Dat vereiste wel wat proberen en corrigeren. Om de foto toch een beetje te laten passen in de serie, heb ik de schaduw maar opgezocht.

Ik weet zeker dat ik morgen op het werk weer van een paar collega's de vraag krijg "je hebt zeker wel prachtige foto's gemaakt gisteren, met die sneeuw?". Heel goed bedoeld, maar die mensen weten niet dat ik geen foto's maak voor kalenders.