donderdag 29 mei 2008
aiaiai...
Het is misschien wel stil geweest op deze blog de afgelopen week, maar dat betekent niet dat ik niet met de opdracht bezig ben geweest. Vorige zaterdag was de 'generale'. Met nog slechts een week te gaan voor de beoordeling, is de spanning weer goed voelbaar. Sommigen zijn zo goed als klaar, alleen nog een beetje bijschaven. Maar voor anderen is het nagels- en tandenbijten, omdat het project een geweldige kant op gaat, maar nog absoluut niet beoordelingsklaar is. Een enkeling hoort tot de tussen-categorie. Maar ik niet. Ik hoor heel duidelijk bij de groep 'werk aan de winkel'.
We hadden zaterdag een hele goede bespreking van ieders werk. Er werd goede feedback gegeven, eerst van de medestudenten en daarna van de docenten Karin en Michiel. We waren erg serieus, maar er is ook veel gelachen met soms een brok in de keel of een traan, moet kunnen. Ik heb afgesproken dat ik deze week terug ga naar het containerpark om goede portretten te maken van bezoekers en medewerkers van het park.
Vooraf had ik een plan gemaakt op welke manier ik de mensen wilde fotograferen. Ik heb ook gekeken naar andere fotografen. Mijn eerste gedachte ging uit naar Rineke Dijkstra, die schitterende portretten heeft gemaakt van onder meer kinderen en pubers op het strand. Zij weet de kwetsbaarheid van het gefotografeerde individu aan de oppervlakte te brengen, met zichtbaar respect voor de geportretteerden.
Het noemen van zo'n grote naam roept uiteraard direct risico's van vergelijking op. Nu is de kwetsbaarheid van iemand in badkleding op het strand vele malen sterker dan iemand in zijn oude kleren op een milieupark. Ik heb ook niet de minste pretentie om Rineke Dijkstra's portretten te evenaren, maar haar stijl spreekt mij erg aan. Technisch is mijn aanpak ook anders geweest: ik heb de mensen niet ten voeten uit gefotografeerd, en ook niet met een technische camera met statief, maar met een spiegelreflex uit de hand. Inflitsen bleek niet goed te werken met het sterke zonlicht en de relectie van het beton.
Het aanspreken van volslagen vreemde mensen met het verzoek om een foto van hen te maken gaat me steeds beter af. Een heerlijk leerproces. Ook kom je tot de meest verrassende gesprekken op deze manier. Hier houd ik van. Ik merkte dat ik tijdens de dag langzaam wijzigde van tactiek. Ik paste mijn instructies aan de mensen aan: ik probeerde ze steeds meer in die houding te krijgen die ik wilde. Morgenochtend ga ik terug om meer foto's te hebben voor een goede selectie van alleen de beste en de meest bij elkaar passende beelden. Daarna de definitieve selectie voor de presentatie en dan is het zaterdag het uur van de waarheid. Heel spannend, iedere beoordeling weer, maar nu wel extra, omdat ik pas zo laat in het kwartaal tot dit onderwerp ben gekomen.
We hadden zaterdag een hele goede bespreking van ieders werk. Er werd goede feedback gegeven, eerst van de medestudenten en daarna van de docenten Karin en Michiel. We waren erg serieus, maar er is ook veel gelachen met soms een brok in de keel of een traan, moet kunnen. Ik heb afgesproken dat ik deze week terug ga naar het containerpark om goede portretten te maken van bezoekers en medewerkers van het park.
Vooraf had ik een plan gemaakt op welke manier ik de mensen wilde fotograferen. Ik heb ook gekeken naar andere fotografen. Mijn eerste gedachte ging uit naar Rineke Dijkstra, die schitterende portretten heeft gemaakt van onder meer kinderen en pubers op het strand. Zij weet de kwetsbaarheid van het gefotografeerde individu aan de oppervlakte te brengen, met zichtbaar respect voor de geportretteerden.
Het noemen van zo'n grote naam roept uiteraard direct risico's van vergelijking op. Nu is de kwetsbaarheid van iemand in badkleding op het strand vele malen sterker dan iemand in zijn oude kleren op een milieupark. Ik heb ook niet de minste pretentie om Rineke Dijkstra's portretten te evenaren, maar haar stijl spreekt mij erg aan. Technisch is mijn aanpak ook anders geweest: ik heb de mensen niet ten voeten uit gefotografeerd, en ook niet met een technische camera met statief, maar met een spiegelreflex uit de hand. Inflitsen bleek niet goed te werken met het sterke zonlicht en de relectie van het beton.
Het aanspreken van volslagen vreemde mensen met het verzoek om een foto van hen te maken gaat me steeds beter af. Een heerlijk leerproces. Ook kom je tot de meest verrassende gesprekken op deze manier. Hier houd ik van. Ik merkte dat ik tijdens de dag langzaam wijzigde van tactiek. Ik paste mijn instructies aan de mensen aan: ik probeerde ze steeds meer in die houding te krijgen die ik wilde. Morgenochtend ga ik terug om meer foto's te hebben voor een goede selectie van alleen de beste en de meest bij elkaar passende beelden. Daarna de definitieve selectie voor de presentatie en dan is het zaterdag het uur van de waarheid. Heel spannend, iedere beoordeling weer, maar nu wel extra, omdat ik pas zo laat in het kwartaal tot dit onderwerp ben gekomen.
donderdag 22 mei 2008
afvalportretten
Gooiers geven een leuk actieschouwspel, maar ik heb meer met de verstilde portetten, zoals deze.
gooiers
Bezoekers van een recyclagepark heb je in alle soorten en maten. Maar ze komen allemaal het zelfde doen: afstand doen van hun overtollige huisraad. En hoe doen ze dat? Gooien! Ik weet nu dat je heel veel soorten gooiers hebt: serieuze, blije, knappe, dikke...
het juiste spoor, maar nog een lange reis
De deadline nadert. Zaterdag 31 mei is het beoordeling. Afgelopen zaterdag was het nog 2 weken te gaan. Dat was te merken. Sommigen zaten 'op de goede weg' en moesten alleen nog hun selectie verfijnen. Anderen kregen het advies om toch nog een aantal radicale wijzigingen door te voeren. Ik hoorde bij de categorie 'goede aanzet, maar er is nog veel te doen'. Ik houd me vast aan het feit dat ik nu wel het juiste spoor te pakken heb. Het is heel jammer dat ik daar pas in zo'n late fase achter kom. Het moest blijkbaar zo gaan.
Ik wilde zelf verder gaan met portretten van bezoekers van het park. Ongelofelijk interessant om te zien welke bonte verzameling mensen zich hier meldt en met welke nog bontere verzameling af te danken spullen ze aan komen zetten. Ik ben daarom deze week weer 2 middagen terug geweest. Bezoekers waren nu mijn doel. Typisch dat ik de 2e middag minder tevreden thuis kwam, terwijl de portretten achteraf beter waren dan de 1e dag. Na 3 bezoeken zie ik de foto's groeiten in kwaliteit. Met nog meer bezoeken kan het alleen maar beter worden. Maar zaterdag is het generale repetitie. Ik zal dan echt minimaal een idee moeten geven van de manier waarop ik wil gaan presenteren, multimediaal bovendien. Dat wordt ... ahum... spannend.
Ik wilde zelf verder gaan met portretten van bezoekers van het park. Ongelofelijk interessant om te zien welke bonte verzameling mensen zich hier meldt en met welke nog bontere verzameling af te danken spullen ze aan komen zetten. Ik ben daarom deze week weer 2 middagen terug geweest. Bezoekers waren nu mijn doel. Typisch dat ik de 2e middag minder tevreden thuis kwam, terwijl de portretten achteraf beter waren dan de 1e dag. Na 3 bezoeken zie ik de foto's groeiten in kwaliteit. Met nog meer bezoeken kan het alleen maar beter worden. Maar zaterdag is het generale repetitie. Ik zal dan echt minimaal een idee moeten geven van de manier waarop ik wil gaan presenteren, multimediaal bovendien. Dat wordt ... ahum... spannend.
donderdag 15 mei 2008
neem de volgende afslag
Op mijn weg naar een eindresultaat van de dagboek-opdracht was afgelopen zaterdag een belangrijke dag. Ik had al gezegd dat ik wel beelden maar nog geen verhaal had. Mijn docenten vonden mijn beelden bovendien vlak, zelfs saai. Hiermee had ik geen verhaal en ook geen (interessante) foto's meer. Ik waardeer de directheid van de docenten, zeker omdat zij vervolgens wel een richting meegeven: Laat het dagboek even voor wat het is. Kies een eenvoudig onderwerp waarmee je de komende week aan de slag kunt, zodat je volgende week interessante foto's kunt laten zien. En dat experiment met die gsm was leuk, maar nu willen we foto's zien die technisch ook in orde zijn. Kortom: ga niet verder op de ingeslagen weg, maar neem de volgende afslag.
Duidelijk toch? Voor mij in ieder geval wel. Ik heb sindsdien diverse onderwerpen bedacht, die echter niet allemaal even makkelijk te realiseren zijn. Maar er zijn er bij die ik zeker in de toekomst wil oppakken. Mijn keuze is uiteindelijk gevallen op het recyclagepark in Lommel. De stort, zouden we vroeger zeggen. Maar die term zou tekort doen aan dit instituut. Het is een modern opgezet park waar iedere inwoner van Lommel terecht kan met zijn afval. Je kunt alleen binnen met een speciaal pasje voor Lommelse burgers. Je geeft in de computer in met welk type afval je komt en dan wordt je auto (met inhoud) gewogen. Als je daarna je afval op de juiste plek hebt achtergelaten, wordt je auto weer gewogen bij het verlaten. De factuur krijg je direct uitgeprint mee.
Waarom dit onderwerp? Het park is modern en afval is heel actueel en wordt hier op een positieve manier behandeld. Ik vind het ook fascinerend wat iedereen wegdondert, als de laatste schakel van de consumptieketting en ten slotte werken er kerels met toewijding en humor, zo wist ik uit eigen ervaring. Afijn, welke beelden het heeft opgeleverd, zie je hier. De vervolgstap is op welke manier ik dit onderwerp verder kan uitdiepen, zodat het kan resulteren in een multimediale presentatie op 31 mei.
Duidelijk toch? Voor mij in ieder geval wel. Ik heb sindsdien diverse onderwerpen bedacht, die echter niet allemaal even makkelijk te realiseren zijn. Maar er zijn er bij die ik zeker in de toekomst wil oppakken. Mijn keuze is uiteindelijk gevallen op het recyclagepark in Lommel. De stort, zouden we vroeger zeggen. Maar die term zou tekort doen aan dit instituut. Het is een modern opgezet park waar iedere inwoner van Lommel terecht kan met zijn afval. Je kunt alleen binnen met een speciaal pasje voor Lommelse burgers. Je geeft in de computer in met welk type afval je komt en dan wordt je auto (met inhoud) gewogen. Als je daarna je afval op de juiste plek hebt achtergelaten, wordt je auto weer gewogen bij het verlaten. De factuur krijg je direct uitgeprint mee.
Waarom dit onderwerp? Het park is modern en afval is heel actueel en wordt hier op een positieve manier behandeld. Ik vind het ook fascinerend wat iedereen wegdondert, als de laatste schakel van de consumptieketting en ten slotte werken er kerels met toewijding en humor, zo wist ik uit eigen ervaring. Afijn, welke beelden het heeft opgeleverd, zie je hier. De vervolgstap is op welke manier ik dit onderwerp verder kan uitdiepen, zodat het kan resulteren in een multimediale presentatie op 31 mei.
vrijdag 9 mei 2008
alleen maar foto's
De laatste dagen zijn op mijn weblog alleen maar foto's te zien. Zonder verhaal. Dat is ook precies de situatie van mijn dagboek: alleen beelden, geen verhaal. Aan de ene kant beklemt me dit de laatste tijd soms, van de andere kant heb ik wel een vertrouwen dat er iets aan het ontstaan is. De beelden van de laatste weken zijn intuïtief, puur vanuit mijn gevoel gemaakt. Daar moet wel iets uit komen. Toch? Zeker!
Toch heb ik wel dagelijks korte verhalen geschreven. In mijn niet-digitale plakboek, steeds voorzien van de door mij gekozen krantefoto van de dag. Die teksten zijn alleen beschikbaar voor mijn docenten en klasgenoten. Maar verder is iedereen van harte welkom om ze bij te komen inzien.
Toch heb ik wel dagelijks korte verhalen geschreven. In mijn niet-digitale plakboek, steeds voorzien van de door mij gekozen krantefoto van de dag. Die teksten zijn alleen beschikbaar voor mijn docenten en klasgenoten. Maar verder is iedereen van harte welkom om ze bij te komen inzien.
woensdag 7 mei 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
