huid

Een klein fotografisch onderzoek naar huid, structuur, tactiliteit. Geef het beestje maar een naam. Maar het gaat ook over abstractie. Steeds weer terugkomende thema's. In mijn boek Homo officinalis zit ik vaak ook dicht op de huid. Van de stoelen, vloerbedekking en de handen laat ik daar ook de huid zien. Haast voelbaar.

... and after

the making of...

marlène

stil aan de overkant?

Tijdens mijn studie luchtte ik met grote regelmaat mijn hart op deze weblog. Ik weet dat een aantal mensen mijn fotografische beslommeringen volgen en dat waardeer ik zeer. Na mijn afstuderen is er zichtbaar minder activiteit hier. Maar dat betekent zeker niet dat ik minder met fotografie bezig ben. De expo bij De Ploeg heeft veel (mooie) tijd gekost. De foto's ga ik ook nog bundelen in een boek. Daarnaast heb ik een 10-tal vergrotingen ingelijst voor in de spreekkamers op mijn werk. Ondertussen ben ik ook bezig met het samenstellen van een boek samen met Olav, waarin zijn poezie gecombineerd wordt met mijn foto's. En nog twee eenmalige projecten: een portret in de stijl van Marlene Dietrich en een foto voor de Coiffure Awards. Weer iets heel anders maar heel erg leuk en uitdagend. En dan wil ik binnenkort weer beginnen met het fotograferen van de andere afdelingen binnen het bedrijf waar ik werk. Een vervolg op Homo Officinalis: breder, omdat naast kantoor ook de magazijnen, de chauffeurs en productie-afdelingen in beeld komen. Dat wordt weer een grote klus, die moet uitmonden in een boek. Als ik me ga vervelen, dan zal ik het hier ook melden. Bij dit bericht hoort ook een plaatje. Zomaar.

ploeg (bis, bis, bis!)

ploeg (bis, bis)

ploeg (bis)

De expo in De Ploeg is binnen kleine kring goed gewaardeerd. Een mooie afsluiting van hartelijk project met veel bijzondere en oprechte ontmoetingen. Een selectie van de foto's staat op mijn website http://www.bartkoertshuis.com/.

expo

Vorige weekend is de expo geopend. Alles was op tijd klaar, maar het heeft wel wat bloed, zweet en vloeken (een echte man, he) gekost voordat het zover was. Met name het op foamboard plakken en snijden van de 5 grote foto's van 70x100 cm. De 41 kleinere van 30x45 vielen goed mee gelukkig. Ik heb 2 wanden van 12 en 18 meter gebruikt. De ruimte is goed gebruikt zo.

recycle

Derde generatie kunst gevonden tijdens de laatste vakantie in Brescia, Noord Italie. Eerst is er de maker van het affiche, die het aanplakt. Daarna degene die het verminkt en ten slotte de fotograaf die het vastlegt. Omdat hij het mooi vindt wat die twee mensen samen gemaakt hebben en er zijn deel aan wil toevoegen.

15 t/m 30 oktober

Het wordt toch een echte expositie. Zie de link voor het artikel op de website van de stichting Rietveld & Ruys. http://www.rietveldenruys.nl/page.php?id=97

de kerk uit

De kerk heeft aan aandacht niet te klagen. Niet alleen dankzij de Da Vinci Code, maar ook door de naar liefde hunkerende priesters. Deze foto maakte ik in een kerk in Italië. Verleidelijk lonkt hier deze rode doorgang. Wat is er achter te vinden, waar leidt het naar toe? Naar buiten.

vakantie na het examen

Wat wil je gaan doen als fotograaf na je afstuderen? Die vraag is de afgelopen jaren regelmatig gesteld. Ik was zelf tot de conclusie gekomen dat ik niet alleen maar leuke vakantiefoto's wilde gaan maken. Daarvoor was de investering in tijd, energie en emotie te groot geweest. Nu ben ik net terug van vakantie, de eerste sinds mijn afstuderen. Ongewild komt dan die stelling over die vakantiefoto's weer boven. Gelukkig kan ik de laatste jaren ook gewone vakantiekiekjes maken, niet academisch verantwoord, maar gewoon mooi of leuk voor de herinnering. Maar ik maakte ook deze 2 foto's. Als ik deze scenes zie, dan moet ik die vastleggen. En ik ben er achteraf ook tevreden over. Maar ik vraag me dan wel af, waarom maak ik die foto's? Iedere vakantie maak ik er wel een paar van deze vreemde eenden tussen de vakantiekiekjes. Inmiddels herken ik er wel een lijn in. Schijnbaar gewone elementen in het straatbeeld die - gekaderd in een foto - een verrassende relatie met elkaar aangaan. Een beetje vreemd, maar wel in evenwicht.

het gebouw en de mensen

Deze week weer 2 portretten gemaakt. 'Laat eens wat zien dan!' zul je wellicht denken. Alleen loop ik wat achter om toestemming te vragen aan de geportretteerden. Dus zul je het even moeten doen met foto's van buiten.

minder abstract

De sporen van het recente verleden als actief fabrieksgebouw zijn overal nog zichtbaar in De Ploeg.

abstract

In mijn 3e studiejaar, ruim een jaar geleden, heb ik voor een opdracht een poging gedaan om abstracte foto's te maken, geïnspireerd op de Franse schilder Pierre Soulages. Dit thema blijft mij toch fascineren. En als ik dan foto's zie die ik gemaakt heb van de vloer en de muren van De Ploeg, dan besef ik dat ik daar best een joekel van een vergroting van de aan de muur zou willen hebben.

ook mooi

Deze foto heeft het boek niet gehaald. Onterecht, denk ik.

vakantiekiekje

Een weekje vakantie, dit keer zonder zomertaak. Dus ongecompliceerd fotograferen, zonder opdracht. En wat krijg je dan? Zoiets.
Heel leuk, maar ik heb zin om weer verder te gaan met de serie portretten voor De Ploeg. Ik heb nu 19 van de 33 personen gefotografeerd. Als het goed is, komt er in oktober een expositie van mijn serie. Maar dan zal nog wel het nodige moeten gebeuren. Dus ik heb weer een deadline. Lekker!

feest der herkenning

Ik blijf nog even teren op de goede herinneringen aan mijn afstuderen. Voor de collega's die de expositie bezochten was het vaak een feest van herkenning. Zoals deze gewaardeerde collega van pagina 10-11 uit het boek.

wordt vervolgd

Na het examen is het tijd voor achterstallig onderhoud. Op allerlei gebied dus ook om de fotografische beloftes na te komen die ik eerder gemaakt heb. Deze week heb ik foto's gemaakt voor de website van ons favoriete restaurant. Inclusief een portret van de eigenaar; een geweldige kok en gastheer.

hoogtepunt

Daar heb je dan 4 jaar naar toe gewerkt: het examen. Een einde maar tegelijk ook een start van een nieuwe periode als fotograaf. Vol energie, dankzij de zeer positieve afronding. (c) foto Fren Nabuurs

...maar het houdt niet op

Mijn boek was genomineerd voor de Lucasprijs. Elk jaar reikt de gemeente Den Bosch de Lucasprijs uit voor de student met het beste afstudeerwerk aan AKV St Joost in Den Bosch. Ik ben het niet geworden, maar ben wel trots en verrast.
http://punt.avans.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=13232&Itemid=32

klaar

Het zit erop. Op vrijdag 24 juni was de beoordeling van het eindexamen. Ondanks een foutje van de drukker (hij had de voorlaatste, ongecorrigeerde versie gedrukt...) ging het goed. Voor mijn eigen project kreeg ik zelfs een 8 en voor de opdracht Crisis een 6,8. Ik ben heel erg tevreden. Onderstaand het commentaar van de examencommissie. Volgende week komt de herziene 2e druk van het boek. Net te laat helaas, maar dat mag de pret niet drukken.

nog eentje dan...

Het boek ligt al bij de drukker en morgen komt de proefdruk. Het wordt echt heel gaaf, vind ik. Gisteren bleek dat er nog een pagina gevuld moest worden. En in al die foto's die ik gemaakt heb de afgelopen maanden, vond ik er geen die paste. Dus nog een keer de camera mee vandaag, en jawel: deze kersverse mocht er nog bij.

liefde voor de ploeg

Naast mijn vrije opdracht ben ik ook bezig met een verplichte opdracht voor het examen. Die maakt onderdeel uit van een landelijk fotoproject genaamd Crisis. Hiervoor heb ik gekozen voor een serie foto's van vrijwilligers die zich inzetten voor De Ploeg in Bergeijk, een voormalig fabriekspand. Dit is een uniek gebouw, namelijk het enige fabriekspand van Gerrit Rietveld. Rondom het pand ligt een groot park van de tuinarchitecte Mien Ruys. Het pand staat leeg sinds 2007 en er wordt gezocht naar een herbestemming. Zolang die er niet is, zet een grote groep vrijwilligers zich in om dit nationaal monument tijdelijke invulling en bekendheid te geven. De portretten combineerde ik met foto's van het gebouw en het park.

moeder en zoon

Ondanks alle studiedrukte heb ik gelukkig nog tijd voor andere - belangrijke - dingen. Zoals bezoek krijgen van een hele goede vriendin met haar zoon. Prachtige mensen.

laatste foto's

De dag voordat ik mijn selectie moest inleveren bij de vormgever, maakte ik nog de laatste foto's voor het boek. Wonderlijk hoeveel nieuwe dingen ik weer zag, en ook de dagen erna weer. Het is duidelijk dat zoiets nooit af is. Maar het boek binnenkort wel, gelukkig.