receptiegedrag

Ik ben alle bezigheden van de kantoormens in kaart aan het brengen. Vergaderen, lunchen, roken en koffie halen horen daar ook bij. Net als de zakelijke receptie. Een paar weken terug moest ik daar zelf opdraven. Er was zelfs een externe fotograaf ingehuurd die honderden foto's heeft geschoten. Een selectie van de beelden kreeg ik gisteren te zien op een website. Ik heb er een paar typerende uitsnedes van gemaakt. (Met dank aan de onbekende receptiefotograaf.)

een kapstok

Op zoek naar het individu achter de werknemer, maak ik ook beelden waar geen collega's op staan. Beelden die toch iets prijsgeven van persoonlijkheid van degene die er werkt. Zo viel mijn oog ook op de kapstokken die in ons kantoor verspreid staan tussen de bureau's. In een vaak innige omarming brengen de jassen samen de werkdag door. De jassen vormen een bonte verzameling, net als hun eigenaars. Deze serie vraagt erom om nog een keer opnieuw gemaakt te worden, maar dan strakker en geïsoleerd van de omgeving.

werkruimte

De ruimte waarin iemand zijn werk doet, is van groot belang. Voor het geestelijk welzijn van de werknemer, voor de veiligheid, voor de efficiency, voor de status. Het is interessant om te onderzoeken hoe de ruimte het werk en de werknemer beïnvloedt, maar ook andersom: wat de werknemer van zijn werkomgeving maakt. Dat kan variëren van een vrolijke poppenkast tot een uitgeleefde bende.

mijn collega's

Mijn vrije opdracht heeft als werktitel 'mijn collega's'. Ik ga mijn eigen directe werkomgeving als onderwerp gebruiken voor mijn project. Daarbij richt ik mij op de werknemers, de collega's, de mensen dus. Iedere werknemer wordt betaald om de taken te verrichten, waarvoor hij is aangenomen. Maar er gebeurt meer op de werkplek: er wordt gelachen, geroddeld, gegeten, ruzie gemaakt, gedroomd en nog veel meer. Ik ga op zoek naar die momenten dat zij niet direct met hun werkzaamheden bezig zijn. Humor zal daarbij zeker een rol spelen. De eerste fotografische inventarisatie leverde al een paar ideëen op, die de moeite waard zijn om verder uit te werken.

af! studeren!

Al sinds eind augustus is het laatste studiejaar begonnen en ben ik druk bezig, hoewel daarvan op mijn blog weinig te zien is geweest. Inmiddels hebben we een aantal verplichte vakken afgerond en kan ik me volledig richten op de 3 onderdelen van het afstuderen: een vrije opdracht, een verplichte opdracht en de scriptie. Voor mijn vrije opdracht ga ik een reportage maken over mijn eigen collega's in hun werkomgeving. Hiervoor heb inmiddels al 4 middagen gefotografeerd. Mijn scriptie sluit nauw aan bij dit onderwerp en het vormt zo tevens een theoretisch onderzoek voor mijn project. Ik ga onderzoeken op welke manier de werkende mens in een (kantoor-)werkomgeving in beeld is gebracht.
Het verplichte project ten slotte moet gaan over de crisis in Noord Brabant. Er loopt een landelijk kunstproject dat vanuit de overheid is geïnitieerd, waarbij zij fotografen vragen hun visie te geven op de crisis van vandaag. Crisis kan heel breed worden opgevat: dus niet alleen financieel, maar ook op sociaal, milieu, geestelijk, demografisch, of politiek vlak. Hiervoor heb ik als onderwerp genomen de gevolgen van leegstande bedrijfspanden.
Op naar eind juni 2011.

last but not least

city lights

America by car

De Amerikaanse fotograaf Lee Friedlander (geb. 1934) was altijd al een van mijn favorieten. De VS is zijn belangrijkste jachtterrein. Zijn gevoel voor compositie en kadrering vind ik magisch. Tijdens ons bezoek aan New York zag ik in het Whitney museum zijn tentoonstelling America by car. Meer dan 250 zwart-wit foto's gemaakt vanuit de auto. De portierlijst en het dashboard zijn steeds het kader van een beeld van het Amerikaanse landschap of stadsbeeld. Een ndrukwekkende serie.

Bij de uitgang van het museum maakte ik - zwaar geinspireerd - deze foto. Hij haalt het niet bij het werk van Friedlander uiteraard, maar de vlakken en schaduwen deden me aan hem denken.

big apple

new york, new york

Vorige week waren wij in New York. Ik ben nooit zo'n fan geweest van Amerika in het algemeen, maar wat is dat een geweldige stad. Mijn eerste indruk zal ik niet snel vergeten, toen ik de metro uitstapte en direct midden in de drukte stond: yellow cabs, hotdog-kraampjes, rennende zakenmannen, zwervers en wolkenkrabbers. Alles was er, net als in de film.

rock 'n' roll

Papa was a rolling stone... Dat zongen de Temptations een jaar of 40 geleden. Bij ons thuis was mijn pa de vaste rots en mijn moeder was meer rock 'n' roll. Daar moest ik aan denken bij het portret dat ik dit weekend van haar maakte. Is het vanwege het zwart-wit dat Anton Corbijn ook gebruikte toen hij de prachtige gegroefde koppen van Keith en Mick vastlegde?

in scene

Cartier Bresson had een gave om foto’s te maken op het beslissende moment. Dat maakt zijn werk zo bijzonder. Maar wat zou gebeuren als het achteraf zorgvuldig geregisseerde beelden blijken te zijn? Valt hij dan door de mand? Worden zijn beelden ineens van veel minder waarde?
Veel fotografen hebben foto’s gemaakt die duidelijk in scène gezet zijn, maar net zoveel hebben verrassende situaties weergegeven zonder in te grijpen. Dat denken we tenminste.
De vraag “is deze foto in scène gezet of niet?” wil ik als uitgangspunt hanteren voor mijn scriptie. Parallel wil ik ook die spanning opzoeken en onderzoeken in mijn eindexamenproject.
De onderstaande beelden zijn van fotografen die zich bezig gehouden hebben ensceneren. Met name Philip-Lorca Dicorcia en Tina Barney wil ik als inspiratiebron gebruiken. Erwin Olaf en Gregory Crewdson gaan weer een stap verder. Foto's (c) Tina Barney, Philip-Lorca Dicorcia, Gregory Crewdson, Erwin Olaf

Het project waar ik eerder over schreef, het maken van portretten, geinspireerd op iconen van de portretfotografie, heeft uiteindelijk geresulteerd in 3 portretten. Na tussentijds overleg met mijn docente heb ik toch besloten een ander onderwerp te kiezen. Maar dat neemt niet weg dat ik heel tevreden ben over het maken en het resultaat. Met dank aan René Burri (Che Guevara), Dorothea Lange (Migrant mother) en Thomas Struth (Hannah Erdrich-Hartmann und Jana-Maria Hartmann). En de prachtige modellen natuurlijk.

openbare ruimte

Twee bijzondere beelden uit Florence. Het begin van een nieuwe serie met meer van dit soort ruimtes.

toeristen vangen

Inmiddels heb ik voor het laatste kwartaal van het afgelopen studiejaar diverse projecten gestart, die het uiteindelijk niet geworden zijn: eerst de abstractie, toen het familieportret en als laatste de iconen. De 4e poging is uiteindelijk afgelopen zaterdag positief beoordeeld. Ik ben nu klaar voor het laaatste jaar.

"Vangen zonder jagen”
Midden in het zomerseizoen bezocht ik enkele trekpleisters in Italië. Toeristen beheersten het straatbeeld. En met mijn fotocamera was ik een van hen.
De enorme hoeveelheden foto’s die continu en overal gemaakt werden, fascineerden mij. De toeristen fotograferen maar raak, en in de drukte is het moeilijk een foto te maken waar geen mede-toeristen op staan. Zo nemen zij ongewild plaatjes van elkaar mee naar huis.
Dit gegeven gebruikte ik als startpunt voor mijn project. Ik hanteerde de strategie van de toeristische fotograaf: Niet teveel nadenken, gewoon knippen en vooral veel.
Hierbij richtte ik mijn camera op de toeristische attractie en niet op de medetoerist. Die kreeg ik er gratis bij, maar uiteindelijk was hij wel mijn doelwit. Het was dus vangen zonder te jagen.
Nadien zocht ik op alle foto’s die ik genomen had naar de mooiste vangsten. Een ontdekkingstocht naar de personen die zich op de randen van mijn beelden bevonden.
Mijn presentatie bestaat uit 12 grote beelden, uitsneden van een klein detail van de originele foto. De oorspronkelijke afbeeldingen worden in het formaat van 10x15 cm getoond in een fotoalbum. Ieder beeld is een ontdekking van wat zich onopvallend afspeelt op de originele foto: verbazende scènes of verrassende details.
Door de foto’s naar groot formaat (1,20 m x 1,20 m of 1,80 m) op te blazen, zet ik deze kleine scènes op een groot podium. De ‘acteurs’ die we op de foto’s zien, hebben niet kunnen vermoeden hoe zij zouden figureren in deze voorstelling. Een verwijzing naar de beperkingen van onze hedendaagse privacy. Zonder dat je er erg in hebt, hangt jouw foto levensgroot in een museum.
Door hen op deze manier te vereeuwigen, ontstaat een contrast met de vluchtigheid van de toeristische kiekjes. Zij worden bijna verheven tot de monumenten die zij zelf staan te fotograferen.

berlijn

Bestemming: Berlijn. Gezelschap: 4 vrouwen. Reden: ter gelegenheid van de 16e verjaardag van de jongste van de 4. Activiteit: vooral veel shoppen. Ik benoemde mijzelf tot shopperône en bedacht het 'kots'-criterium (kleding, oorbellen, tassen en schoenen).

krakow

Mijn eerste bezoek aan Polen was Katowice in 2007. Dat Polen ook een heel ander, mooi en vriendelijk gezicht heeft, zag ik in Krakow. Niet voor niets Unesco werelderfgoed. Hele leuke winkels, café's en restaurants en gastvrije inwoners.