Na de eerste dag had ik een thema dat mij fascineerde, als ik door deze stad liep. Ik merkte dat jonge vrouwen vaak oogcontact zochten. Fren medestudent en globetrotter wist mij te vertellen dat je dat vaker merkt in armere streken in het buitenland. Voor die vrouwen ben je een rijke buitenlander, die een mogelijkheid kan zijn om te ontsnappen uit hun bestaan. Ik vond dat een interessante theorie. Zeker als je je daarbij realiseert dat er nog steeds catalogussen bestaan, waarin Poolse vrouwen zich als huwelijkskandidaat aanbieden aan westerse mannen.Dit insprireerde mij tot het volgende thema: De vreemde vrouw in een vreemde stad, waarmee ik kort oogcontact heb. Een vluchtig moment. Een korte vonk. Je passeert elkaar als onbekenden en gaat na die blik weer verder je eigen weg. Wie zou zij zijn? Waar denkt zij aan?
Dit idee heb ik in beelden geprobeerd om te zetten. Op het moment dat ik een vrouw tegenkwam, waarmee ik oogcontact had, zou ik die blik kunnen vangen in een foto. Maar daarmee zou ik haar recht in het gezicht moeten fotograferen. Dat zou ineens de heimelijkheid, de vluchtigheid wegvagen: ineens die directe, brutale confrontatie. Bovendien denk ik dat ik het lef niet zou hebbe. Daarom heb ik gezocht naar beelden die met een zekere indirectheid het idee moeten weergeven dat ik had. Dat heb ik geprobeerd via letterlijke indirectheid van spiegelen, maar ook via de symboliek van affiches.
