straatfotografie

Een vreemde vrouw aanspreken op straat, met de vraag of je een foto mag maken. Dat was iets wat ik nooit eerder gedaan had. Dat dit helemaal niet moeilijk blijkt te zijn, merk je pas als je er aan begint. Niemand die afwijzend reageert. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik wel selecteerde. Als er geen oogcontact was, liet ik het voorbij gaan. En om een of andere reden heb ik ook geen vrouwen aan gesproken die met een man liepen.

De plek had ik zorgvuldig uitgekozen. Niet te druk. Ik had het idee dat het lastig is om iemand uit een menigte te halen. Eén op één leek mij beter werken. Omdat het regende viel het passerende publiek wat tegen. En vanaf 4 uur begon het te schemeren. Dat werkte ook niet echt bevorderend. Ik voelde me toen een beetje een man met een camera in een donker hoekje. Niet echt vertrouwen wekkend dus.

Al met al viel de buit wat tegen, maar ik vond het geweldig; ik heb tijdens stedentrips al veel foto's op straat gemaakt. Maar nooit heb ik mensen aangesproken om een foto van hen te maken. Al was het alleen nu maar een foto van hun tas, op het moment dat je in contact bent, is het ijs gebroken. Heerlijk om die reacties mee te maken. En uiteraard daarna hopen op een mooi plaatje. Eén ding weet ik zeker: Hier wil ik mee verder.

mooie mensen

Gisteren had ik een geweldige middag in Valkenswaard. Ik had besloten dat ik op straat foto's zou gaan maken van onbekende passerende damestassen. Wel met enige schroom, maar ik had voor mezelf besloten dat ik voor de mooiste foto's drempels over moet. Ik had me geposteerd onder een afdak in een van de winkelsstraten, want het regende flink.


Eenmaal in mijn rol als straatfotograaf voelde ik me heerlijk. Tijdens mijn jacht op damestassen kreeg ik bezoek van een geïnteresseerde passant. Een geweldige man, die uit praktisch oogpunt zijn brommerhelm op hield tegen de regen. "Wat bende aan het fotograferen?" Mooie mensen, zei ik spontaan. Mag ik ook een foto van jou maken? "Ja gerust, daar geef ik niks om. Ik geef niks om privacy." Dat waren zijn letterlijke woorden.

Het gesprek dat volgde duurde een half uur. Het gaat te ver om de verdere inhoud hier te herhalen. Ik genoot ervan. Een pure mens, die zei wat hij dacht. Dit zijn momenten waar ik het voor doe. Dat hij mij 28 jaar schatte had daar niets mee te maken.

tasafval

Het glamourous imago van de designer damestas in schril contrast met de inhoud van die tas: een gebruikte zakdoek, een afgekloven pen, verfrommelde papiertjes, een tampon (ongebruikt), paracetamolletjes, een haarspeld, lipgloss.

handtas in het wild!

Vandaag heb ik mijn foto's gepresenteerd, die ik vorige week gemaakt had voor week 2 (subjectief beeld). Helaas had ik deze week geen inspiratie voor de opdracht van week 3 (open en gesloten kader). Wel ben ik vandaag verder op weg gekomen voor het vervolg. De handtas wil ik in het wild gaan schieten. Dus in de winkelstraat of op andere openbare locaties.

Dit heeft bij mij ook de volgende associaties gewekt: reclamefoto's voor handtassen, tassenwinkel, winkeldiefstal, fouilleren. Eens kijken of die associaties de komende dagen wat beelden gaan opleveren.

spijbelen in Veurne

Zaterdag heb ik gespijbeld. Wel op een hele brave manier: ik had me bij de docenten Bart en Ton afgemeld. Ik had uit het lesrooster aan het begin van het jaar opgemaakt dat we deze week geen les hadden. Daarom had ik een weekendje met mijn vriendin geboekt. We zijn in Veurne geweest. Een stadje vlak aan de Belgische kust, een paar kilometer van de Franse kust.

Om te laten zien dat ik uiteraard met mijn studie ben bezig geweest, hierbij een paar foto's van het weekend.

Veurne is ook de plaats waar de schilder Paul Delvaux heeft geleefd en waar hij ook gestorven is in 1994 op 97-jarige leeftijd. In het aangrenzende St Idesbald is een museum dat hij zelf nog heeft opgericht. Dat museum hebben we vandaag bezocht. In een villa uit de jaren '30 wordt een zeer uitgebreide collectie getoond. In chronologische volgorde liepen we langs zijn werken; van de jaren '20 tot in de jaren '80. Het was schitterend om te zien hoe hij zich liet inspireren door verschillende tijdgenoten en stromingen. Zo zie je hem als impressionist, expressionist en surrealist. http://www.delvauxmuseum.com/

Zijn teksten die te lezen waren bij zijn werken spraken me erg aan. Over de eeuwigdurende zoektocht van de kunstenaar naar de perfecte weergave van zijn idee. Vrij vertaald was zijn boodschap: Het idee dat je als kunstenaar in je hoofd hebt, zal nooit in diezelfde vorm gerealiseerd worden. Op het moment dat je begint met de vertaling van het idee, verliest het iets van zijn kracht. Maar dat geeft niet. En je moet ook nooit opgeven, je moet het altijd weer blijven proberen.

dieper de tas in

Vandaag heb ik de opdracht voor week 2 afgerond. De bedoeling was het onderwerp en standpunt van vorige week verder uit te diepen, maar nu vanuit een subjectief standpunt. De handtas bleek voor mij de meeste aanknopingspunten te geven. Uiteindelijk ben ik op het volgende uitgekomen.

Een gluurdersblik in de tas van een vrouw kan soms verrassingen opleveren. Wat zie ik daar? Dat lijkt wel een hamer? Is dat een aardappel? Wat moet ze daar nu mee? Hé, een fles bier! In een handtas?

Die foto's heb ik gecombineerd met een foto van een anonieme dame met diezelfde tas. Heel keurig. De combinatie geeft een spannende visie op de neutrale handtas van een willekeurige vrouw.

afblijven! privé

Gisteren bij de presentaties van de resultaten van de eerste week brachten mijn foto's over de handtassen een leuke discussie op gang. Er bleek bij de aanwezigen een duidelijk verschil in beleving van privacy bij het betreden van domeinen als de damestas. Maar dat geldt ook voor bankafschriften of de post van je partner.

Mijn foto die ik het meest objectief vond in deze opdracht, is de foto van onze huiskamer, waar mijn vriendin de strijk aan het doen is. De foto is overigens niet geënsceneerd. Dat zou wel een hele gemakkelijke truc zijn geweest om de strijkmand leeg te krijgen.

damestassen

De tas van een vrouw is voor mij een duidelijk gebied waar privacy begint. Om te kijken of die stelling ook door vrouwen zelf zo beleefd wordt, heb ik de proef op de som genomen. Eerst mijn eigen vriendin en later ook twee collega's vonden het geen enkel bezwaar de inhoud van hun tas te tonen en die vervolgens ook te laten fotograferen. Dat verraste mij wel een beetje. Het was een mooie aanleiding om met hen te spreken over wat privacy voor hun betekent. Of beter, waar privacy begint.

grenzen

Mijn standpunt over privacy: Privacy bepaalt de grens tussen: intimiteit & openheid, geheim & openbaar, verbergen & tonen, persoonlijk & anoniem, vrijheid & beperking, bekenden & vreemden, kwetsbaar & veilig, exhibitionisme & preutsheid, gordijnen & ramen, delen & afschermen, informeren & controleren, brutaal & beleefd.

privégedachten (om te delen)

Privacy, heet het project. Een lekker Nederlands woord. De Engelse Van Dale geeft diverse betekenissen: afzondering, eenzaamheid, geheimhouding, terughoudendheid, stilte, beslotenheid, privésfeer, persoonlijke levenssfeer. Heeft het Nederlandse woord privacy al die betekenissen?

Bij privacy denken we tegenwoordig snel aan internetgegevens, beveiliging, big brother die alles in de smiezen heeft. Die zaken spreken mij persoonlijk niet zo aan. Ik vind de betekenis die veel dichter (hautnah, om het maar op zijn Duits te zeggen) tegen het individu aan zit, veel interessanter. In mijn brainstorm die ik hierover heb gedaan, kwam ik tot de conclusie dat privacy in die betekenis met name te maken heeft met persoonlijke gevoelens, sexualiteit en ook financiële informatie. Privacy bepaalt de persoonlijke grens tussen blootgeven en afschermen.

Het eerste thema 'standpunt objectief' heeft mij op de volgende denklijnen gezet: de badkamer, de inhoud van een handtas van vrouwen, de huisarts, de bureaulade. Maar ook schaamte en schaamteloosheid.

Deze weblog is overigens een goed voorbeeld van de spannende grenzen van privacy: op het web, dus voor leesbaar voor the whole wide world. En ook leesbaar voor medestudenten, die zo meegenieten van mijn ideëen. Een gouden idee deel je dus direct met anderen.

het ultieme zelfportret

Gisteren is het startschot gegeven voor de nieuwe opdracht van blok 2. Het thema 'privacy' wordt benaderd vanuit diverse fototechnische aspecten: standpunt (objectief en subjectief), kader, licht, moment (kort en lang). Algemeen werd ook de instructie meegegeven om met statief te werken geen zoom te gebruiken.

Ik start daarom deze opdracht met het ultieme fotografische zelfportret. Met statief.

experimenteren

Een van de dingen waar ik actief aan wil gaan werken, is meer experimenteren met beeld. Gisteren was ik vroeg thuis, nog voor het donker. Het begon al iets te schemeren, het licht was heel mooi. Dus heb ik even de fiets en de camera gepakt.

Hierbij het resultaat, dat mij verraste. Dit witte gebouw is omgeven door bomen. De strakke stammen staken mooi af tegen de witte muren. Mijn bedoeling was de bomen te laten bewegen voor het stilstaande gebouw. Het heeft iets anders uitgepakt. Ik vind het een bijzonder schilderij geworden. Wat ik hiermee verder wil, weet ik nu nog niet. Maar het is een bewuste keuze om een foto te maken, die ik nog niet eerder gemaakt heb.