met z'n zessen!

De meeste klasgenoten zaten er zaterdag aan het einde van de middag, net als ik, flink doorheen. Het laatste blok van het jaar is altijd zwaar en met alle krachten pers je er nog een eindsprint uit. Ik was dan ook heel blij dat ik met een score van twee keer 6 over de eindstreep kwam. Het was aan de beoordelingen te merken dat we richting het 3e jaar gaan: de lat ligt duidelijk hoger. Alle keuzes die je maakt in je eindpresentatie moet je kunnen motiveren: formaat en volgorde, maar ook papierkeuze bijvoorbeeld moeten bijdragen tot je verhaal.

Voor mij blijft de selectie van de beelden nog steeds het lastigste. Ik ben tevreden dat er veel goed gegaan is in het proces: Ik heb het gekozen onderwerp flink uitgediept en ik heb me er ook aan vastgehouden. Maar belangrijker is dat ik weer veel geleerd heb. Het belangrijkste is wel dat ik wil gaan onderzoeken hoe ik mijn selectie-vaardigheid kan verbeteren. Daar ga ik met een van mijn docenten over praten.

blij menneke

Zo tegen de beoordeling aan loopt de spanning soms wel eens op. Veel technische zaken zoals pc's en printers kunnen je het wel eens lastig maken. Stress is dan niet ver weg. Maar over het algemeen is het gewoon erg leuk. Zeker als je dan een oude foto tegenkomt en daar voor de grap een uitsnede uit maakt. Daar kan ik dan heel blij van worden. Dit is een deel van een groepsfoto waar mijn moeder en ik het stralend middelpunt vormen. Kijk mamma, zonder tanden!

een apart paar

Nog een paar dagen voor de beoordeling draait de boekmakerij hier op volle toeren. De selecties en combinaties van de oude en nieuwe foto's heb ik gemaakt, ook beslissingen over formaat, de bladspiegel en de groote van de foto's. Veel uitgeprobeerd om tot het beste te komen. Het formaat wordt een liggend A5 (ook wel 'oblong' genoemd), dubbelzijdig geprint met 28 pagina's. Ik ben er best tevreden over. Zeker omdat ik uiteindelijk tot een serie ben gekomen waar best wel wat humor in zit. Ik hoop dat die er ook uit komt. Het is een beetje een beeldverhaal geworden. Over ontluiking, bloei, vervreemding en verval. Maar wel met een vette knipoog.
Ik heb een summiere inleidende tekst geschreven (zie onder), gebaseerd op de eerdere catalogustekst, omdat ik vind dat een toelichting in dit geval wel iets toevoegt. Mijn volgorde en beeldkeuze ga ik vanmiddag nog even toetsen met een paar klasgenoten. Misschien dat er nog een paar pagina's uitvallen, waarover ik wat twijfel. Immers heb ik van de vorige keren geleerd dat in je eentje een boekje maken niet mogelijk is. Sparren is essentieel.
Vanavond nog eventuele aanpassingen doorvoeren en dan kan morgen het bestand naar de printshop. En dan zaterdag weer een spannende dag.

Een apart paar

Dit is het verhaal over twee mensen, een man en een vrouw, mijn ouders.
Ze worden verliefd, trouwen en brengen samen hun drie kinderen groot. Ruim
30 jaar delen ze lief en leed maar besluiten dan uit elkaar te gaan.
Vandaag, een jaar of 15 na de scheiding, leiden ze hun eigen leven, maar heel erg
verschillend van elkaar. Het is moeilijk voor te stellen dat deze twee mensen ooit
samen een gezin vormden. Die verbazing overvalt me steeds, vooral als ik de
inrichting van hun woningen zie.
Dit is niet zozeer het verhaal over een scheiding, maar eerder over hoe wonderlijk
een leven kan lopen. Twee levens, in dit geval.

hasselblad

Een van de onderdelen van deze opdracht was experimenteren met verschillende camera's. Ik heb ervoor gekozen om met een analoge Hasselblad (6x6) portretten te maken van mijn vader en mijn moeder. Ik heb hen laten poseren voor hun eigen kast vol met (oneerbiedig gezegd) prullen, vaak met een herinnering. Het was de tweede keer dat ik met zo'n camera werkte. Lichtmeten, juist instellen, scherpstellen en dan afdrukken zonder bewegen; er kan veel mis gaan bij de opname. Daarna zelf ontwikkelen en afdrukken. Ook daar kan weer veel verprutst worden. Het gevolg is wel dat zo'n foto veel meer waarde krijgt dan een digitale opname.

De foto van mijn vader is goed gelukt: scherp, goed belicht (de ene kant van zijn gezicht toch) en ook ontwikkeld en afgedrukt zonder vlekken, krassen of stofjes. Die van mijn moeder was niet helemaal scherp. Maar erger, ze staat er heel slecht op. Niet voor publicatie dus. Ik heb er veel van geleerd, ook dat ik het leuk vind om met deze camera te werken en zelf af te drukken. Maar de portretten zelf gebruik ik niet bij mijn presentatie. Het was een mooie technische oefening.

les

Tijdens de generale repetitie van gisteren heb ik weer een belangrijke les geleerd. Met de foto's die ik nu gemaakt heb, wil ik vaak teveel in één beeld vertellen. Daardoor wordt de boodschap verdeeld en dus zwakker. Dichter erop, is de boodschap. Net als bij de opdracht over lichamelijk genot overigens. Ook daar moest ik dieper inzoomen op de beelden.
Om de boodschap duidelijker te vertellen, ga ik deze beelden toch combineren met oude zwart-wit foto's uit de beginjaren van het huwelijk. Nog genoeg te doen dus deze week: uitsnedes maken van de nieuwe foto's, combinaties maken met de oude foto's, de bladspiegel bepalen, de paginavolgorde, een titel en een omslag. Het wordt inderdaad een boekje. Dat is een intiemer medium en beter geschikt voor dit onderwerp dan een wandpresentatie.
Door deze koerswijziging heb ik mijn catalogustekst ook iets aangepast. Hieronder de aangepaste versie.

Deze presentatie schetst een portret van de woonomgeving van 2 heel verschillende personen: een man en een vrouw, hij iets boven de 70, zij er iets onder. Planning en orde zijn voor hem essentieel. Voor haar spelen die zaken geen rol. Zij wordt eerder geleid door impulsen, en chaos lijkt haar niet te deren. De beelden van hun huishoudens tonen die verschillen. Deze 2 mensen zijn mijn ouders, die meer dan 30 jaar lief en leed met elkaar deelden totdat ze besloten uit elkaar te gaan. Vandaag, zo'n 15 jaar na de scheiding, hebben ze ieder een nieuw leven opgebouwd. Maar wel zó van elkaar verschillend, dat ik mij regelmatig weer verwonder, hoe deze 2 mensen ooit samen een gezin vormden. Een over het algemeen heel gelukkig gezin, overigens. Deze fotoserie toont details uit hun beide woningen. Door daar foto's uit de beginjaren van hun huwelijk naast te plaatsen, wil ik mijn verwondering delen met de toeschouwer. Dit is geen verhaal over een scheiding, maar veeleer over de wonderlijke loop van een mensenleven. Of in dit geval, van 2 mensenlevens.

orde in de chaos

Het was heel goed om eerst duidelijkheid te hebben over mijn verhaal, voordat ik weer ging fotograferen. Ik wist heel duidelijk welke beelden ik zocht en op welke manier ik die vast wilde leggen. Op maandag eerst naar mijn moeder en daarna door naar mijn vader. Er zat maar weinig tijd tussen de twee bezoeken, en dat maakte mijn beeldkeuze nog sterker.

Ik heb een selectie geprint en die liggen nu in setjes van twee naast elkaar: steeds een foto van pa naast eentje van ma. Daar ben ik nu combinaties mee aan het uitproberen. Een moeilijk, maar leuk proces; een soort memory, maar dan steeds met verschilende plaatjes. Dit moeten de dubbele pagina's van een boekje worden. De volgorde: beginnen met extreme verschillen, rommel bij ma en orde bij pa; daarna de rollen langzaam omdraaien. Dus wil ik op het laatst rommelige of rare beelden laten zien uit het verder heel nette huishouden van mijn vader. En daarnaast staan dan keurige scenes uit het huis van mijn moeder, dat verder niet echt het toonbeeld van orde is. Dat werkt hopelijk een leuke verwarring op. Hieronder zet ik een paar beelden, uit beide woningen. Je mag zelf raden wat bij wie hoort.