nachtblind

Gisterenavond heb ik ontdekt dat de beelden die het dichtst in de buurt komen van wat de schilderijen van Soulages uitdrukken, bereikt wordt met onscherpte en het donker. Deze beelden zijn niet door Photoshop gegaan, zoals eerdere experimenten.

pierre soulages

Eerlijk gezegd kende ik hem vooraf niet, deze Franse schilder. Inmiddels heb ik me verder verdiept in zijn persoon en zijn werk en mijn waardering is hierdoor verder gegroeid. Hij wordt gerekend tot de stromingen van de art informel en het tachisme, van het Franse tache (vlek). Kernbegrippen van deze stromingen zijn expressie, individualisme, authenticiteit, spontaniteit, emotionele en fysieke betrokkenheid. Het proces wordt gedreven door snelheid, intuïtie en opwinding. ''Dat wat ik maak, leert mij wat ik zoek.''

Het visuele aspect is een belangrijk onderdeel van het werk. Alles wat aan een herkenbare vorm doet denken, was onbedoeld. De fascinatie voor zwart is groot bij Soulages. Hij spreekt zelf over outrenoir (ultra zwart). Doordat de sporen van zijn penselen, paletmessen en andere werktuigen duidelijk te zien zijn in zijn schilderijen, speelt het licht dat op het zwart reflecteert een belangrijke rol: ''Het licht laat het zwarte oppervlak leven.'' Ik las ook dat hij een spanningsveld wil verbeelden dat gevoelens van hoop, verlies en frustratie zou oproepen.

Begin 2010 was er nog een overzichtstentoonstelling in het Centre Pompidou in Parijs. Hij wordt de grootste in leven zijnde (bijna 90 jaar) schilder van Frankrijk genoemd.

en ik leef in een roes... het licht doet pijn...

En ik leef in een roes... het licht doet pijn...

Wat dorst en hees, al maanden duurt het feest

Deze tekst met de bijbehorende melodie zit al sinds vorige week donderdag in mijn hoofd. Het is uit het nummer 'Onder invloed' van de band Roosbeef. Vorige week was ik bij een optreden als aanstaande getuige met een aanstaande bruidegom. Ik ben onder de indruk van de teksten die de zangeres Roos schreef. Zij is zelf trouwens net zo bijzonder als haar teksten.

De bijgaande foto's heb ik gemaakt, als hommage aan Pierre Soulages, waarover verderop meer. Maar ik kon het niet helpen dat ik de muziek van Roos neuriede, terwijl ik in het donker tussen de weilanden en bossen deze foto's maakte. Dus ook een beetje onder invloed van haar dus.

De subtiele nuances van zwart zullen niet op ieder computerscherm even goed tot zijn recht komen, vrees ik.

zusje

Niet mijn zus, want die heb ik niet. Maar de zus van een hele goede vriend.

ma en peter

Mijn project 'portretten van gasten' gaat ondertussen gewoon door.

onscherp

De vorige opdracht heb ik weinig geëxperimenteerd met beeld. Dat ga ik deze keer anders doen. Vandaag heb ik onscherpe foto's gemaakt, om te kijken hoe daarmee de abstractie bereikt kan worden.

Het landschap lag er weer heel geduldig bij. En met een beetje hulp van Lightroom resulteerde dat in deze foto's.

landschap

De eerste stappen in het nieuwe landschap. Ik merk dat abstractie meer is dan wat schuiven met contrast en zo. Deze foto's heb ik genomen met 2 stops onderbelicht en dan in Photoshop extreme correcties op correcties. Een beetje klooien in de lichte kamer dus. Aleen dit kan nog veel abstracter.
Dat zijn de volgende stappen die ik nog ga nemen. Maar ik heb wel het idee dat ik aan een mooie wandeling begonnen ben.

hommage

Voor het thema van de tentoonstelling ‘Freedom from the known’ koos ik voor een geheel andere benadering van de fotografie dan ik tot nu toe deed. Hiermee gaf ik mijzelf de vrijheid om mijn huidige manier van werken los te laten.
Vertrekkend vanuit een ander kunstwerk, ga ik een hommage maken aan de Franse kunstschilder Pierre Soulages (geb. 1919). Zijn schilderijen zijn abstract met veel gebruik van zwart. Dikke horizontale en verticale strepen benadrukken het fysieke aspect van het schilderen.

De hommage is een bekende uitingsvorm in de kunst. Voor mij is het niet alleen een uiting van waardering voor het kunstwerk en de kunstenaar, ook het resultaat van de inspiratie die de kunstwerken bij mij oproepen. Tegelijk is het ook een manier om het bewonderde kunstwerk beter te begrijpen. Werkend op basis van intuïtie en niet vanuit een projectmatige, rationele benadering wil ik abstractie in mijn foto's brengen. Dit ga ik doen met foto's van landschappen, in het bijzonder het weidse platteland.

Afbeeldingen (c) Pierre Soulages

gebaande paden

Het 4e kwartaal van het 3e jaar is aangebroken. De opdracht luidt "Freedom from the known" en heeft als educatieve ondertitel "Wie ben ik als fotograaf?".
Voor deze opdracht moeten we een bijdrage leveren aan een fictieve tentoonstelling in Bayonne op 5 juni 2010, waar de volgende fotografen mijn mede-exposanten zijn:
Wolfgang Tilmans, Thomas Demand, Stephen Gill, Dana Lixenberg, Joachim Brohm, Martha Rosler, Julian Germain en Roe Ethridge.
Het thema van de tentoonstelling is "Freedom from the known" en dat kan op de volgende zaken betrekking hebben:
- persoon of groep die zich buiten het gebaande pad begeeft
- landschappelijk interessante invulling van een of meerdere plekken
- mijn manier van werken waarbij ik me losmaak van de manier van werken tot nu toe
- je losmaken van de bekende invulling van de documentaire fotografie
Een ruim omkaderde opdracht dus. Mogelijkheden genoeg om me buiten de gebaande paden te begeven. Eerlijk gezegd is dat niet echt iets wat ik tot nu toe gedaan heb, en daarom wel lekker uitdagend.

het metaalbewerkingsbedrijf

Een van de 3 nieuwe ondernemingen die meegewerkt heeft aan mijn project is een metaalbewerkingsbedrijf. Hoewel vader al op leeftijd is, is hij nog steeds actief in het bedrijf. Is het geen afstand kunnen, willen of durven nemen?

Iedereen heeft (of had) ouders en de meeste mensen hebben (of hadden) collega's. Maar voor niet veel mensen geldt, dat vader of moeder ook hun collega is. Daarover gaat dit kleine verhaal. Een ouder-kind-relatie is iets bijzonders, maar ook vaak heel complex. Mix dat nog met het leiden van een eigen bedrijf met alle aspecten, en je hebt een nog lastigere relationele cocktail. Toch is die soms verrassend harmonieus.

kan beter

Mijn presentatie op 20 maart werd beoordeeld met een 5. De redenen hiervoor waren: onzorgvuldige beeldcompositie, niet goed nabewerkt, dun idee en te weinig koppeling theoretisch en praktisch onderzoek. Het oordeel was hard maar rechtvaardig. Kortom, ik ben het er mee eens, zeker als ik de foto's nu weer bekijk.
Gelukkig kreeg ik de kans om mijn project te laten herbeoordelen op 10 april. Die gelegenheid heb ik aangepakt en ik ben op zoek gegaan naar 3 nieuwe ondernemers. Hoewel ik wat twijfel gekregen had over de inhoud van mijn project, heb ik besloten om daar niet meer aan te tornen. Ik heb mij voorgenomen om zorgvuldiger te gaan fotograferen en beter na te bewerken. Zorgvuldiger fotograferen betekent voor mij vooral meer tijd nemen tijdens het fotograferen en me niet bezwaard voelen om de modellen te vragen om het nog een keer over te doen. Ik heb via-via afspraken gemaakt met een hortensia- en aspergekweker, een kledingwinkel en een metaalbewerkingsbedrijf. Voorwaarde was ook dat de ouder meewerkt in het bedrijf van de zoon of dochter. In tegenstelling tot de vorige keer, kende ik de geportretteerden vooraf niet. Voor de presentatie combineer ik het duo-portret met een soloportret van junior en senior, dus 3 foto's per bedrijf. Om de nabewerking in Lightroom te verbeteren heb ik een avondje privéles gehad van mijn studiegenoot Koos (waarvoor nogmaals grote dank!). Hierdoor heb ik veel meer kunnen halen uit de foto's dan de vorige keer. Zelf ben ik het er wel over eens dat verbetering duidelijk zichtbaar is.