zoekplaatje

Mensen herkennen na 33 jaar valt niet altijd mee. Maar soms is het ook heel gemakkelijk. Hieronder een zoekplaatje. De kinderen met de groene cirkel heb ik inmiddels vastgelegd, die met die oranje cirkel volgen hopelijk nog. En dat manneke met die blauwe cirkel, die herken je wel.

kleine reünie

Afgelopen dinsdag was een geweldige dag. Ik had 7 oud klasgenoten opgespoord en een kleine reünie gepland. Met als doel portretten maken uiteraard, maar dat was voor de anderen bijzaak. Helaas waren er op het laatste moment 2 afmeldingen, dus waren we totaal met zijn zessen. De meesten van ons hadden elkaar al 33 jaar niet gezien. Heel bijzonder om weer kennis te maken. Oude koeien en jonge kalveren vlogen over tafel.

Gelukkig was het nog even droog, maar wel koud, zodat we naar buiten konden voor de foto's. . Iedereen liet zich gewillig fotograferen. Eerst digitaal, om te wennen voor hun en om te testen voor mij. Daarna met de 6x6 camera, die overigens veel indruk maakte op mijn modellen.

Hier zie je de eerste resultaten van de digitale beelden. Om de indruk van de 6x6 beelden te krijgen, heb ik ze in zwart-wit gezet en een vierkante uitsnede gemaakt. Achteraf gezien had ik een andere achtergrond moeten kiezen. Dat is het nadeel van zo'n eenmalige shoot; het heeft heel veel tijd en energie gekost om iedereen bij elkaar te krijgen. Het moest dus wel in één keer goed. Maar dat maakt het ook wel weer extra spannend. En, niet te vergeten, ik heb ook enorm genoten van het reünie-aspect.

Bij de keuze van de beelden, heb ik toch een beetje gezocht naar melancholie. Zelf zie ik die wel terug in deze selectie. Maar ik ben natuurlijk wel heel erg bevooroordeeld.

vooral goed oefenen, jongen!

Een Breukel? Een Vanfleteren? Nee, nog niet bekant! Maar wel een Koertshuis anno 2009. Dit is het resultaat van een oefening in portretteren die ik de afgelopen dagen maakte met mijn digitale camera en flits. Geweldig om te doen, fotostudiootje spelen. Met gordijnen de ruimte zoveel mogelijk verduisterd, een donkere achterwand gemaakt met een fleece deken. En dan uitproberen: flitsen via het plafond en/of via een spiegel naast het model. Dat leverde deze portretten op van een broer en zus. Ik was erg tevreden over de helderheid van de ogen, maar de schaduw had wat minder hard gemogen.

Al met al een mooie oefening voor de finale van komende dinsdag. Dan zie ik maar liefst 7 oud klasgenoten, die ik ga portretteren. En dan zondag nog eentje. Ik kijk er nu al naar uit. En zij ook, omdat het inmiddels een soort reunie geworden is.

rolleiflex

De naam van de camera heb ik al eerder laten vallen: De Rolleiflex SL 66SE die ik geleend heb om te gebruiken voor het maken van portretten. Een prachtige camera, inmiddels al een jaar of 20-30 oud. Waarom de keuze voor zo'n antiek ding, terwijl de laatste jaren de ontwikkelingen op het gebied van digitale camera's zo ongelofelijk snel zijn gegaan? Ik ben geen techneut, zoals sommigen weten, en er zijn ongetwijfeld zeer goed geïnformeerde fotografen die zowel hele goede argumenten vóór als tegen hebben. Maar wat ik zelf ervaar, is in de eerste plaats het vierkante (6x6) beeld, dat voor de meeste portretten heel mooi past. En de hele zachte overgang in scherptediepte. Bovendien is het maken van een foto met deze camera een proces van concentratie en bewustzijn: licht meten, camera instellen, kadreren en scherp stellen. En die concentratie past bij het verkrijgen van interactie met het model.

Als je dan ook zelf ontwikkelt en afdrukt (zoals ik ook gedaan heb, met dank aan de deskundige instructies van Fren), dan maak je de diverse keuzes in het proces veel bewuster. Dit alles maakt de waarde van een goed gelukt beeld vele malen groter dan een snel genomen digitaal plaatje. Als oefening heb ik een aantal mensen gefotografeerd, waaronder een paar bereidwillige klasgenoten. Hieronder zie je een portret van Karin. Met de keuze van ander licht had de foto meer kracht gehad. Maar ik ben er heel content mee, met name vanwege de scherptediepte. Met dank aan Karin natuurlijk.

een groot voorbeeld (2)

Een andere grote portretfotograaf is de Belg Stefan Vanfleteren. Zijn indrukwekkende boek (niet alleen door zijn formaat en gewicht) Portret 1989-2009 toont verschillende soorten portretten: boven op de huid gezeten, een torso, ten voeten uit, maar ook van verder af in een landschap bijvoorbeeld. De close-up beelden zijn technisch prachtig, maar vertellen minder dan de beelden die van wat meer afstand zijn genomen en daardoor ook meer context tonen. Ik begreep dat hij fotografeert met een Rolleiflex, net zoals ik momenteel mag lenen van mijn klasgenoot. Wat mij het meest fascineert in de beelden van Vanfleteren, is de 'act' die hij uit zijn model weet te halen. Soms vreemde, zelfs absurde poses nemen zij aan. Maar nooit belachelijk. Zoals bijgaand beeld van een Belgische acteur met zijn zoontje. Foto: (c) Stefan Vanfleteren

een groot voorbeeld (1)

Voor het maken van de portretten heb ik de laatste weken veel boeken bekeken van andere fotografen. Twee ervan wil ik eruit pikken; de eerste is de Nederlandse fotograaf Koos Breukel. Maker van ingetogen maar intense portretten. Zorgvuldig belicht in de studio. Foto: (c) Koos Breukel

nieuw en oud in teteringen

Voor de 2e keer ben ik weer in Teteringen geweest, nu om de plekken van vroeger zorgvuldiger te fotograferen. Die foto's besprak ik vorige week zaterdag op school. De stijl die ik gehanteerd had was gelijk aan mijn eerste bezoek: afstandelijk en neutraal. Maar er werd geopperd dat het misschien beter werkt als ik wat minder neutrale beelden maak. Het is immers een heel persoonlijk verhaal dat ik wil vertellen. Minder neutraal kan door het gebruik van scherpte en door in te zoemen op details; van het bankje waar we vroeger rondhingen. Of de muur die we beklad hadden. Op die manier moeten de foto's eigener worden.Ook werden 2 beelden geselecteerd die meer suggestie opwekken dan andere: de suggestie dat wat buiten beeld gebeurt, spannender is dan hetgeen wij zien. Ik heb deze foto's in zwart-wit gezet, om het effect ervan te bekijken. Hierdoor wordt het mysterie van tijd wel sterker. En tijd speelt een belangrijke rol in dit project: wat is gelijk gebleven en wat is veranderd?

de kunst van het kijken (boekentip)

In onze Belgische krant De Standaard werd onlangs het boek besproken De kunst van het kijken van Ian Jeffrey (uitgeverij Ludion). Het kreeg een beoordeling van 4 sterren (het maximum). Het boekt start in de jaren 1840 en eindigt in 1998, op het moment dat de digitale revolutie begon (het enige minpunt, volgens de recencent). Voor € 34,90 krijg je 384 pagina's.