jonge sla

Rutger Kopland, een dichter waar ik kennis mee maakte op de middelbare school tijdens de lessen Nederlands, heeft ooit een ontroerend gedicht geschreven, genaamd jonge sla. Er is me weinig poezie bijgebleven, maar deze heb ik altijd onthouden. Komt ie.

Jonge sla

Alles kan ik verdragen

het verdorren van bonen

stervende bloemen, het hoekje

aardappelen, kan ik met droge ogen

zien rooien, daar ben ik

werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.

Als ik naar deze foto kijk, dan moet ik denken aan Kopland. Hoe kan je in godsnaam zo elegant een bananenschil vasthouden?