aiaiai...

Het is misschien wel stil geweest op deze blog de afgelopen week, maar dat betekent niet dat ik niet met de opdracht bezig ben geweest. Vorige zaterdag was de 'generale'. Met nog slechts een week te gaan voor de beoordeling, is de spanning weer goed voelbaar. Sommigen zijn zo goed als klaar, alleen nog een beetje bijschaven. Maar voor anderen is het nagels- en tandenbijten, omdat het project een geweldige kant op gaat, maar nog absoluut niet beoordelingsklaar is. Een enkeling hoort tot de tussen-categorie. Maar ik niet. Ik hoor heel duidelijk bij de groep 'werk aan de winkel'.

We hadden zaterdag een hele goede bespreking van ieders werk. Er werd goede feedback gegeven, eerst van de medestudenten en daarna van de docenten Karin en Michiel. We waren erg serieus, maar er is ook veel gelachen met soms een brok in de keel of een traan, moet kunnen. Ik heb afgesproken dat ik deze week terug ga naar het containerpark om goede portretten te maken van bezoekers en medewerkers van het park.
Vooraf had ik een plan gemaakt op welke manier ik de mensen wilde fotograferen. Ik heb ook gekeken naar andere fotografen. Mijn eerste gedachte ging uit naar Rineke Dijkstra, die schitterende portretten heeft gemaakt van onder meer kinderen en pubers op het strand. Zij weet de kwetsbaarheid van het gefotografeerde individu aan de oppervlakte te brengen, met zichtbaar respect voor de geportretteerden.
Het noemen van zo'n grote naam roept uiteraard direct risico's van vergelijking op. Nu is de kwetsbaarheid van iemand in badkleding op het strand vele malen sterker dan iemand in zijn oude kleren op een milieupark. Ik heb ook niet de minste pretentie om Rineke Dijkstra's portretten te evenaren, maar haar stijl spreekt mij erg aan. Technisch is mijn aanpak ook anders geweest: ik heb de mensen niet ten voeten uit gefotografeerd, en ook niet met een technische camera met statief, maar met een spiegelreflex uit de hand. Inflitsen bleek niet goed te werken met het sterke zonlicht en de relectie van het beton.

Het aanspreken van volslagen vreemde mensen met het verzoek om een foto van hen te maken gaat me steeds beter af. Een heerlijk leerproces. Ook kom je tot de meest verrassende gesprekken op deze manier. Hier houd ik van. Ik merkte dat ik tijdens de dag langzaam wijzigde van tactiek. Ik paste mijn instructies aan de mensen aan: ik probeerde ze steeds meer in die houding te krijgen die ik wilde. Morgenochtend ga ik terug om meer foto's te hebben voor een goede selectie van alleen de beste en de meest bij elkaar passende beelden. Daarna de definitieve selectie voor de presentatie en dan is het zaterdag het uur van de waarheid. Heel spannend, iedere beoordeling weer, maar nu wel extra, omdat ik pas zo laat in het kwartaal tot dit onderwerp ben gekomen.