be art!

onder nul

2012-02-01T21:02:00.002+01:00

girl in the window

2012-02-01T21:00:00.002+01:00

beeld in beeld

2012-02-01T20:54:00.004+01:00

Al vaker heb ik gemerkt dat ik gepakt kan worden door foto's die mij plotseling op straat aankijken. Zo ook in Vilnius.

koud

2012-02-01T20:42:00.003+01:00

Afgelopen weekend waren we in Vilnius. Inderdaad, de hoofdstad van Litouwen. Voor nog geen 60 euro op en neer vanaf Eindhoven. Een hele mooie stad met een rijk verleden en in deze periode hele lage temperaturen. Overdag was het tussen min 12 en min 19. Maar wel met een stralend blauwe lucht en wit besneeuwde daken, parken en straten. Heerlijk fotograferen dus.

moment (2)

2012-01-20T11:04:00.003+01:00

moment (1)

2012-01-20T11:03:00.003+01:00

het leven van een foto

2012-01-18T16:08:00.001+01:00

Vorige week is hij overleden, de oude man op deze foto. Hij is 95 jaar geworden. Naast hem staat zijn zoon, mijn zwager. De foto maakte ik bijna 2 jaar terug voor mijn studie, waarbij ik een serie portretten maakte van ondernemers bij wie de bejaarde vader of moeder nog meewerkt in het familiebedrijf. De verhouding tussen kind en ouder fascineerde mij. Want werkten die senioren nog mee uit betrokkenheid of bemoeizucht?
Voor de beoordeling van de opdracht, had ik een afdruk gemaakt van deze foto, formaat 30x45 cm, opgeplakt op foamboard. Nadien heb ik die afdruk aan mijn zwager gegeven, maar ik vroeg me af of hij er iets aan zou hebben. De relatie met zijn vader was namelijk niet gemakkelijk, om het zo uit te drukken. Zeker was dat de foto niet in de huiskamer aan de muur zou komen hangen.
Ik was daarom verrast afgelopen zaterdag de foto terug te zien tijdens de uitvaartmis, waar hij een ereplaats had gekregen. Ook tijdens de koffietafel nadien stond hij er, met een kaarsje erbij. Zoals wel een meer gebeurt, waren er tijdens de laatste maanden zaken uitgesproken, waardoor de relatie tussen vader en zoon een positieve verandering had ondergaan. Hierdoor had de foto ineens een andere – zelfs grote - waarde gekregen.

fiets

2012-01-18T09:22:00.002+01:00

Dit is een van de foto’s die ik onlangs maakte voor mijn werkgever. In totaal waren er 8 teams van 3 personen die op de foto moesten in het kader van een intern programma genaamd De kopgroep. De locatie en opzet mocht ik zelf bepalen. Om de portretten wat meer dynamiek te geven had ik zelf een oude racefiets meegenomen. Op die manier wordt een foto in opdracht toch nog iets eigens.

zeezicht

2012-01-01T15:06:00.002+01:00

Foto's van uitzicht over zee, leveren vaak mooi plaatjes op, maar helaas weinig origineel. Toch trekt mij de abstractie van dit soort foto's.

huisje, boompje

2012-01-01T14:59:00.002+01:00

expositie

2012-01-01T13:40:00.002+01:00

Als je foto's exposeert aan de muur, moet je nadenken over heel veel zaken: welke foto's kies je, in welke volgorde hang je ze op, welk formaat gebruik je? Hele belangrijke vragen, die ervoor moeten zorgen dat je verhaal het best tot zijn recht komt. In het huisje dat we huurden, waren de muren versierd met foto's en prenten. Deze muur met 3 lijsten fascineerde me het meest, omdat ik daar weer moest denken aan al die kritische vragen die gesteld werden door de docenten, bij de beoordeling van mijn geëxposeerde foto's.

stranden

2012-01-01T13:32:00.004+01:00

Wij zaten vlak bij de stranden waar de geallieerden geland zijn in 1944. De sporen waren nog heel duidelijk aanwezig in de dorpen en langs de kust. Veel gedenktekens, musea, maar ook restanten van de Duitse bunkers. De herinnering wordt heel bewust gekoesterd. Maar de prachtige stranden zijn natuurlijk ook heel geschikt voor toerisme voor jonge gezinnen.

waar naar toe?

2012-01-01T13:19:00.004+01:00

Waar gaat ze heen? Dat is de vraag die deze foto oproept. Een beeld dat mijn fantasie in ieder geval prikkelt. Op 26 december kwam ik haar tegen in Caen met 2 grote pluche beesten. Een sullige hond en een dikke beer, met rode hartjes op zijn poten, met de tekst i love you. Niet een ding dat je voor jezelf koopt, dus waarschijnlijk een cadeau. Kreeg ze die twee cadeau, of gaat ze ze zelf aan iemand geven? Of is ze onderweg om ze ergens te dumpen, omdat niet meer herinnerd wil worden aan degene die haar deze beesten gaf?

onderweg

2012-01-01T13:01:00.002+01:00

Ik heb net een weekje vakantie achter de rug in Normandië. Vakantie betekent vakantiekiekjes en misschien onderweg nog ergens een mooi beeld meepikken. Zoals deze hier.

huid

2011-12-18T15:56:00.006+01:00

Een klein fotografisch onderzoek naar huid, structuur, tactiliteit. Geef het beestje maar een naam. Maar het gaat ook over abstractie. Steeds weer terugkomende thema's. In mijn boek Homo officinalis zit ik vaak ook dicht op de huid. Van de stoelen, vloerbedekking en de handen laat ik daar ook de huid zien. Haast voelbaar.

... and after

2011-12-04T17:04:00.002+01:00

the making of...

2011-12-04T17:00:00.003+01:00

marlène

2011-12-04T16:57:00.003+01:00

stil aan de overkant?

2011-11-24T20:51:00.003+01:00

Tijdens mijn studie luchtte ik met grote regelmaat mijn hart op deze weblog. Ik weet dat een aantal mensen mijn fotografische beslommeringen volgen en dat waardeer ik zeer. Na mijn afstuderen is er zichtbaar minder activiteit hier. Maar dat betekent zeker niet dat ik minder met fotografie bezig ben. De expo bij De Ploeg heeft veel (mooie) tijd gekost. De foto's ga ik ook nog bundelen in een boek. Daarnaast heb ik een 10-tal vergrotingen ingelijst voor in de spreekkamers op mijn werk. Ondertussen ben ik ook bezig met het samenstellen van een boek samen met Olav, waarin zijn poezie gecombineerd wordt met mijn foto's. En nog twee eenmalige projecten: een portret in de stijl van Marlene Dietrich en een foto voor de Coiffure Awards. Weer iets heel anders maar heel erg leuk en uitdagend. En dan wil ik binnenkort weer beginnen met het fotograferen van de andere afdelingen binnen het bedrijf waar ik werk. Een vervolg op Homo Officinalis: breder, omdat naast kantoor ook de magazijnen, de chauffeurs en productie-afdelingen in beeld komen. Dat wordt weer een grote klus, die moet uitmonden in een boek. Als ik me ga vervelen, dan zal ik het hier ook melden. Bij dit bericht hoort ook een plaatje. Zomaar.

ploeg (bis, bis, bis!)

2011-11-07T21:03:00.002+01:00

ploeg (bis, bis)

2011-11-07T21:02:00.003+01:00

ploeg (bis)

2011-11-07T20:54:00.003+01:00

De expo in De Ploeg is binnen kleine kring goed gewaardeerd. Een mooie afsluiting van hartelijk project met veel bijzondere en oprechte ontmoetingen. Een selectie van de foto's staat op mijn website http://www.bartkoertshuis.com/.

expo

2011-10-20T14:17:00.004+02:00

Vorige weekend is de expo geopend. Alles was op tijd klaar, maar het heeft wel wat bloed, zweet en vloeken (een echte man, he) gekost voordat het zover was. Met name het op foamboard plakken en snijden van de 5 grote foto's van 70x100 cm. De 41 kleinere van 30x45 vielen goed mee gelukkig. Ik heb 2 wanden van 12 en 18 meter gebruikt. De ruimte is goed gebruikt zo.

recycle

2011-10-15T22:43:00.002+02:00

Derde generatie kunst gevonden tijdens de laatste vakantie in Brescia, Noord Italie. Eerst is er de maker van het affiche, die het aanplakt. Daarna degene die het verminkt en ten slotte de fotograaf die het vastlegt. Omdat hij het mooi vindt wat die twee mensen samen gemaakt hebben en er zijn deel aan wil toevoegen.

15 t/m 30 oktober

2011-10-07T11:18:00.002+02:00

Het wordt toch een echte expositie. Zie de link voor het artikel op de website van de stichting Rietveld & Ruys. http://www.rietveldenruys.nl/page.php?id=97

de kerk uit

2011-09-27T22:07:00.002+02:00

De kerk heeft aan aandacht niet te klagen. Niet alleen dankzij de Da Vinci Code, maar ook door de naar liefde hunkerende priesters. Deze foto maakte ik in een kerk in Italië. Verleidelijk lonkt hier deze rode doorgang. Wat is er achter te vinden, waar leidt het naar toe? Naar buiten.

vakantie na het examen

2011-09-27T21:46:00.005+02:00

Wat wil je gaan doen als fotograaf na je afstuderen? Die vraag is de afgelopen jaren regelmatig gesteld. Ik was zelf tot de conclusie gekomen dat ik niet alleen maar leuke vakantiefoto's wilde gaan maken. Daarvoor was de investering in tijd, energie en emotie te groot geweest. Nu ben ik net terug van vakantie, de eerste sinds mijn afstuderen. Ongewild komt dan die stelling over die vakantiefoto's weer boven. Gelukkig kan ik de laatste jaren ook gewone vakantiekiekjes maken, niet academisch verantwoord, maar gewoon mooi of leuk voor de herinnering. Maar ik maakte ook deze 2 foto's. Als ik deze scenes zie, dan moet ik die vastleggen. En ik ben er achteraf ook tevreden over. Maar ik vraag me dan wel af, waarom maak ik die foto's? Iedere vakantie maak ik er wel een paar van deze vreemde eenden tussen de vakantiekiekjes. Inmiddels herken ik er wel een lijn in. Schijnbaar gewone elementen in het straatbeeld die - gekaderd in een foto - een verrassende relatie met elkaar aangaan. Een beetje vreemd, maar wel in evenwicht.

het gebouw en de mensen

2011-08-28T18:03:00.003+02:00

Deze week weer 2 portretten gemaakt. 'Laat eens wat zien dan!' zul je wellicht denken. Alleen loop ik wat achter om toestemming te vragen aan de geportretteerden. Dus zul je het even moeten doen met foto's van buiten.

minder abstract

2011-08-11T16:31:00.005+02:00

De sporen van het recente verleden als actief fabrieksgebouw zijn overal nog zichtbaar in De Ploeg.

abstract

2011-08-11T16:23:00.005+02:00

In mijn 3e studiejaar, ruim een jaar geleden, heb ik voor een opdracht een poging gedaan om abstracte foto's te maken, geïnspireerd op de Franse schilder Pierre Soulages. Dit thema blijft mij toch fascineren. En als ik dan foto's zie die ik gemaakt heb van de vloer en de muren van De Ploeg, dan besef ik dat ik daar best een joekel van een vergroting van de aan de muur zou willen hebben.

ook mooi

2011-07-26T22:07:00.002+02:00

Deze foto heeft het boek niet gehaald. Onterecht, denk ik.

vakantiekiekje

2011-07-24T16:42:00.004+02:00

Een weekje vakantie, dit keer zonder zomertaak. Dus ongecompliceerd fotograferen, zonder opdracht. En wat krijg je dan? Zoiets.
Heel leuk, maar ik heb zin om weer verder te gaan met de serie portretten voor De Ploeg. Ik heb nu 19 van de 33 personen gefotografeerd. Als het goed is, komt er in oktober een expositie van mijn serie. Maar dan zal nog wel het nodige moeten gebeuren. Dus ik heb weer een deadline. Lekker!

feest der herkenning

2011-07-24T16:34:00.005+02:00

Ik blijf nog even teren op de goede herinneringen aan mijn afstuderen. Voor de collega's die de expositie bezochten was het vaak een feest van herkenning. Zoals deze gewaardeerde collega van pagina 10-11 uit het boek.

wordt vervolgd

2011-07-12T18:17:00.003+02:00

Na het examen is het tijd voor achterstallig onderhoud. Op allerlei gebied dus ook om de fotografische beloftes na te komen die ik eerder gemaakt heb. Deze week heb ik foto's gemaakt voor de website van ons favoriete restaurant. Inclusief een portret van de eigenaar; een geweldige kok en gastheer.

hoogtepunt

2011-07-07T22:01:00.003+02:00

Daar heb je dan 4 jaar naar toe gewerkt: het examen. Een einde maar tegelijk ook een start van een nieuwe periode als fotograaf. Vol energie, dankzij de zeer positieve afronding. (c) foto Fren Nabuurs

...maar het houdt niet op

2011-07-02T20:08:00.005+02:00

Mijn boek was genomineerd voor de Lucasprijs. Elk jaar reikt de gemeente Den Bosch de Lucasprijs uit voor de student met het beste afstudeerwerk aan AKV St Joost in Den Bosch. Ik ben het niet geworden, maar ben wel trots en verrast.
http://punt.avans.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=13232&Itemid=32

klaar

2011-06-29T10:24:00.002+02:00

Het zit erop. Op vrijdag 24 juni was de beoordeling van het eindexamen. Ondanks een foutje van de drukker (hij had de voorlaatste, ongecorrigeerde versie gedrukt...) ging het goed. Voor mijn eigen project kreeg ik zelfs een 8 en voor de opdracht Crisis een 6,8. Ik ben heel erg tevreden. Onderstaand het commentaar van de examencommissie. Volgende week komt de herziene 2e druk van het boek. Net te laat helaas, maar dat mag de pret niet drukken.

nog eentje dan...

2011-06-09T22:20:00.002+02:00

Het boek ligt al bij de drukker en morgen komt de proefdruk. Het wordt echt heel gaaf, vind ik. Gisteren bleek dat er nog een pagina gevuld moest worden. En in al die foto's die ik gemaakt heb de afgelopen maanden, vond ik er geen die paste. Dus nog een keer de camera mee vandaag, en jawel: deze kersverse mocht er nog bij.

liefde voor de ploeg

2011-06-05T22:26:00.005+02:00

Naast mijn vrije opdracht ben ik ook bezig met een verplichte opdracht voor het examen. Die maakt onderdeel uit van een landelijk fotoproject genaamd Crisis. Hiervoor heb ik gekozen voor een serie foto's van vrijwilligers die zich inzetten voor De Ploeg in Bergeijk, een voormalig fabriekspand. Dit is een uniek gebouw, namelijk het enige fabriekspand van Gerrit Rietveld. Rondom het pand ligt een groot park van de tuinarchitecte Mien Ruys. Het pand staat leeg sinds 2007 en er wordt gezocht naar een herbestemming. Zolang die er niet is, zet een grote groep vrijwilligers zich in om dit nationaal monument tijdelijke invulling en bekendheid te geven. De portretten combineerde ik met foto's van het gebouw en het park.

moeder en zoon

2011-05-23T21:06:00.005+02:00

Ondanks alle studiedrukte heb ik gelukkig nog tijd voor andere - belangrijke - dingen. Zoals bezoek krijgen van een hele goede vriendin met haar zoon. Prachtige mensen.

laatste foto's

2011-05-22T13:14:00.004+02:00

De dag voordat ik mijn selectie moest inleveren bij de vormgever, maakte ik nog de laatste foto's voor het boek. Wonderlijk hoeveel nieuwe dingen ik weer zag, en ook de dagen erna weer. Het is duidelijk dat zoiets nooit af is. Maar het boek binnenkort wel, gelukkig.

wat ben je allemaal aan het doen?

2011-05-22T12:24:00.002+02:00

De recente stilte op mijn blog staat in schril contrast met de studiehectiek van de afgelopen weken. De deadlines volgen elkaar in rap tempo op: teksten en foto's aanleveren voor het eindexamenboek van de academie en het magazine van afstudeerders fotografie. Verder heb ik inmiddels 13 personen geportretteerd voor het project "crisis". Maar de meeste energie en tijd is gegaan naar mijn boek. Het boek over mijn collega's, over de werkende mens. Afgelopen donderdag heb ik de bestanden ingeleverd bij de vormgever. De vloer die bezaaid lag met prints is nu weer leeg. Uiterlijk 6 juni moet alles worden aangeleverd bij de drukker. Super spannend en super leuk allemaal. Het selectieproces is net zo gaaf als dat het slopend is, maar dat hoort er allemaal bij.

jonge sla

2011-04-22T23:00:00.005+02:00

Rutger Kopland, een dichter waar ik kennis mee maakte op de middelbare school tijdens de lessen Nederlands, heeft ooit een ontroerend gedicht geschreven, genaamd jonge sla. Er is me weinig poezie bijgebleven, maar deze heb ik altijd onthouden. Komt ie.

Jonge sla

Alles kan ik verdragen

het verdorren van bonen

stervende bloemen, het hoekje

aardappelen, kan ik met droge ogen

zien rooien, daar ben ik

werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.

Als ik naar deze foto kijk, dan moet ik denken aan Kopland. Hoe kan je in godsnaam zo elegant een bananenschil vasthouden?

just another dull day at the office?

2011-04-22T22:54:00.002+02:00

Zomaar een dag op kantoor. De ramenwasser kwam langs, het was secretaressedag. Hoezo saai?

even tussendoor

2011-04-20T19:27:00.002+02:00

Bijna alle fotografie die niets met mijn afstuderen te maken heeft, schuif ik door. Na juni heb ik daar weer tijd voor. Maar deze opdracht heb ik tussendoor gedaan, tijdens werktijd gelukkig. In een hele korte tijd moest ik zo'n 60 collega's fotograferen. Een soort speed daten voor de lens. Niet alle foto's zijn daardoor even geslaagd. Het was met name stoeien met licht op al die verschillende locaties: magazijnen en kantoren met veel verschillende soorten licht. Deze foto van een collega in zijn vrachtwagencabine was ook niet goed belicht voor de serie, maar pakte wel heel mooi uit.

tono stano

2011-04-17T18:59:00.003+02:00

Afgelopen week was ik in Antwerpen bij een grafisch ontwerper om te praten over mijn boek. Hij was bezig met een boek voor een Tono Stano, een van de grootste Tsjechische fotografen van dit moment. Stano werkt alleen in zwart-wit en maakt veelal naakten en portretten. Dit portret maakte hij van Scarlett Johansson in 2001. Een heel bijzonder portret van een vrouw waar al ontelbare beelden van bestaan. De film "Lost in translation" waar zij samen met Bill Murray de hoofdrol speelt, is overigens nog steeds een van mijn favorieten. Foto (c) Tono Stano

lenteruggen

2011-04-14T22:26:00.003+02:00

De lente zit in de lucht. Deze 2 ruggen moest ik gewoon nog even aan de serie toevoegen.

getikt

2011-04-14T22:20:00.002+02:00

Vandaag voor de 4e keer met de kapstokken aan het slepen geweest. Het was nodig, omdat bij het printen de kwaliteit van de 3e versie niet perfect bleek. Dus niks Photoshop, gewoon opnieuw gedaan.

Verklaarden mijn collega's mij de vorige keer al voor gek. Vandaag kregen zij die twijfelden de bevestiging; hij is echt getikt. En hij fotografeert ook nog de klok, vanaf een keukentrap... Mooi toch?

brandstof

2011-04-02T22:57:00.003+02:00

verbazing

2011-04-02T22:47:00.004+02:00

Mijn collega's hebben inmiddels de concept-boekjes gezien die ik gemaakt heb. Vol verbazing over mijn blik op het dagelijks leven, maar over het algemeen wel met bewondering. Leuk om de reacties te zien. En ze begrijpen nu ook beter waar ik mee bezig ben, als ik weer eens op mijn knieën voor een prullebak, kopieerapparaat of kapstok zit. En ik, ik blijf me vooral veel verbazen. Heerlijk.

hoofdrolspeler

2011-04-02T22:39:00.002+02:00

In het toneelspel van het kantoorleven speelt iedere deelnemer zijn eigen rol. Maar de hoofdrol in mijn verhaal wordt zonder twijfel opgeëist door deze ene collega. Hierbij het begin van een serie.

van de pot gerukt

2011-03-31T22:19:00.002+02:00

De eerste tekenen van geestelijk verval zijn al zichtbaar. Het wordt een obsessie, hier kom ik nooit meer vanaf. En mijn collega's ook niet... Dit maakte vandaag. 8 van de 28.

naast mijn schoenen

2011-03-27T16:39:00.003+02:00

Nog 3 maanden voor het eindexamen. Gisteren presenteerden we aan 4 docenten een concept van het eindwerk. Ik had 3 boekjes gemaakt en ik kreeg als beoordeling een 8. Wel even slikken voor iemand die 2 keer met een herkansing is over gegaan. En het was ook nog eens het hoogste cijfer van de groep. Gelukkig had iedereen een voldoende.

Super motiverend dus. Maar tijd om naast mijn schoenen te gaan lopen is er niet. Zeker niet omdat ik een goede grafisch vormgever ga zoeken die mij gaat helpen bij het samenstellen van mijn boek. En dan is er nog de scriptie en het Crisis-project. Ik verveel me echt niet de komende weken.

ergonomisch verantwoord

2011-03-20T19:44:00.004+01:00

Ergonomie: studie van en streven naar aanpassing van de werkomstandigheden aan de aard en de begrenzingen van de mens. (bron: Van Dale) Aan dat woord moet ik denken als ik deze houdingen zie.

handwerk (2)

2011-03-20T19:38:00.005+01:00

Ik heb de afgelopen maanden al heel veel beelden gemaakt, die ik goed kan gebruiken. Vorige week had ik een lijstje van ideeën die nog ontbraken. Deze foto's stonden daar niet op, maar waren te mooi om te laten liggen. Heeft zeker ook te maken met mijn voorkeur voor handen.

hoofdrolspeler

2011-03-20T19:32:00.003+01:00

De datum van afstuderen eind juni komt langzaam steeds dichterbij. De les van komende week laat iedere student al iets van een eindresultaat zien. Ik wil een boek maken en ik zal volgende week enkele varianten maken, om te bespreken wat het beste werkt. Een van die varianten zal koffie als rode draad hebben. Hierbij alvast een portret van de hoofdrolsspeler. (Voor de kijkers, de 3e van links.)

wirwar

2011-03-13T16:26:00.001+01:00

Onder de bureau's kom je vaak de mooiste stillevens tegen.

time flies

2011-03-13T16:20:00.004+01:00

In week 25 (eind juni) is het eindexamen. Om alles wat er nog moet gebeuren in de resterende maanden goed te laten verlopen, heb ik een schema gemaakt. Dat werkt goed voor mij, weet ik uit mijn vorige studie. De scriptie en het afstudeerproject over mijn collega's lopen volgens planning. Het 3e project, de landelijke opdracht Crisis, gaat de komende weken lopen.

mens en detail

2011-03-13T16:13:00.004+01:00

Met al die series van objecten, wil ik nog even laten weten, dat het mij vooral gaat om de mensen op het kantoor en hun details, waaruit hun identiteit spreekt. Of hun houdingen en gedragingen die mij opvallen.

driemaal is scheepsrecht: kapstokken

2011-03-09T22:11:00.002+01:00

handwerk

2011-03-09T22:10:00.002+01:00

me rug op!

2011-03-08T21:15:00.003+01:00

Al enkele weken loop ik met enige regelmaat mijn collega's lastig te vallen met mijn camera, terwijl zij rustig aan het werk zijn. En tot nu toe kreeg ik geen onvertogen woord. Alleen maar medewerking, waarvoor ik hen geweldig dankbaar ben. En dat ze niet altijd begrijpen waar ik in godsnaam mee bezig ben, dat kan ik hen niet kwalijk nemen, toch?

serial maniac

2011-03-08T21:10:00.002+01:00

Mijn series krijgen langzamerhand een dwangmatig karakter. Planten op een voetstuk.

het leven is een feest...

2011-02-20T14:00:00.003+01:00

... maar je moet soms wel zelf de slingers ophangen.

Gisteren bespraken we met de docenten de vorderingen in de afstudeerprojecten. Mijn laatste series werden positief ontvangen. Daarmee werd mijn goed gevoel bevestigd voor de ingeslagen weg. Met name deze foto oogstte veel lof.

jungle

2011-02-13T16:21:00.002+01:00

Soms is het leven net een jungle. Dat is op kantoor niet anders.

na werktijd

2011-02-13T16:04:00.003+01:00

De meeste collega's gaan tegen 5 uur naar huis. Vanaf dat moment treedt de rust in, na een hele dag van telefoongeluiden, printers, gesprekken, geroep en gelach. Er blijven dan nog wel een paar doorwerkers over, maar die zijn meestal om 6 uur ook vertrokken. Dan is het echt stil. Tot kwart voor 7. Dan wordt de kantoorruimte overgenomen door de schoonmaakster.

Ik had een paar weken terug al eens kennis met haar gemaakt, toen ik me aan het uitsloven was met de telefoon- en koffiebekerseries. Ze wist dus al dat er een of andere mafkees bezig was met vreemde foto's. En ze vond het ook niet bezwaarlijk dat ik haar volgde met mijn camera, toen ze haar ronde deed langs de bureau's. Ik vraag me af hoeveel van de collega's weet hebben van de activiteiten die er 's avonds plaats vinden op hun vertrouwde werkplekken met hun vertrouwde bureauspullen. Ik weet het inmiddels.

lunch: before & after

2011-02-06T17:48:00.002+01:00

meer series

2011-02-06T17:38:00.002+01:00

Gisteren had ik weer les. Dat was alweer een paar weken geleden. Inmiddels ben ik fanatiek bezig met het maken van series in het kantoor. Ik heb de de tip ter harte genomen dat ik veel nauwkweuriger moet fotograferen om juist de subtiele verschillen te benadrukken: de sporen van eigen identiteit die het individu achterlaat binnen de uniforme omgeving. Daarom ben ik aan de slag gegaan met flits, softbox en reflectieschermen. Hard werken, maar wel met zichtbaar resultaat.

kantoorinrichting

2011-01-30T14:43:00.003+01:00

Het past niet helemaal binnen mijn uitgangspunt, maar ik heb ook de planten in beeld gebracht in een serie. Als belangrijk onderdeel van de kantoorinrichting hierbij een selectie van 9 van de ongeveer 25 planten van onze afdeling. De anderen hadden helaas principiële bezwaren om gefotografeerd te worden. Dat heb je met planten, altijd een eigen mening. Geef mij dan maar stoelen.

weer kapstokken

2011-01-30T14:40:00.003+01:00

De kapstokken heb ik opnieuw gefotografeerd, nu met zorgvuldiger belichting. Het resultaat is al beter, maar ik ben nog niet helmaal tevreden. Ik wil nog een keer testen wat het oplevert als ik ze verder van de achtergrond isoleer en meer op dezelfde manier fotografeer.

lunchtijd

2011-01-30T14:35:00.002+01:00

Lunchen doen de meeste collega's in de kantine (ook wel: het bedrijfsrestaurant) waar zowel gekochte als meegebracht voedingswaren genuttigd kunnen worden.

Deze serie van dienbladen is een proef voor een serie die ik strakker en uitgebreider wil fotograferen.

screensavers en andere foto's

2011-01-30T14:34:00.001+01:00

stoelen

2011-01-30T14:15:00.003+01:00

Iedere collega heeft zijn eigen bureaustoel. Allemaal van het zelfde merk en type, alleen de kleur van de zitting varieeert van oranje tot rood. Tenminste als hij nieuw is, want de kleur verandert (lees: vervuilt en slijt) door het gebruik. En dat maakt het dat iedere stoel een eigen karakter krijgt. Bovendien is iedere stoel individueel afgesteld: de zithoogte, de rugleuning, de armleuningen, de hellingshoek. Dat afstellen gebeurt trouwens op advies van een ergonoom, want voor een kantoormedewerker is een goede stoel en dus goede zithouding essentieel.

Uit de bijgaande totaalserie zijn de subtiele details niet op te maken. Bij een grotere opname zijn die wel te zien. Er was bijvoorbeeld een stoel bij, waar je de afdruk van de beide kontzakken van een spijkerbroek ziet.

vorderingen

2011-01-30T13:46:00.002+01:00

Je denkt misschien, het is stil op deze weblog, er gebeurt zeker niet veel. Het tegendeel is waar. Ik ben druk bezig met mijn afstudeeropdrachten: mijn eigen project en mijn scriptie. Alleen het 3e onderdeel, het verplichte project, beweegt nog niet echt. Verder volg ik op dit moment een workshop van 4 weken om mijn beroepsprofiel (hoe presenteer ik mij als fotograaf?) scherper te kunnen formuleren. Heel zinvol, maar ook heel tijdrovend. Dus hoog tijd om hier even de stand van zaken te tonen.
Mijn eigen project, over mijn eigen afdeling, begint steeds meer vorm te krijgen. Ik heb nu een aantal series die een beeld moeten geven van de collega's-individuen die samen een groep vormen, een afdeling. Mijn uitgangspunt is dat een werkplek meer is dan een ruimte om de taken te verrichten waarvoor je betaald wordt. Op de werkplek gebeurt veel meer: alle sociale activiteiten die binnen een groep plaatsvinden (jaloezie, ruzie, ondersteuning, verliefdheid) of die een individu vertoont, zoals het versieren, personaliseren of vervuilen van zijn eigen bureau. Om dat weer te geven heb ik series gemaakt van elementen in het kantoor, waaruit je die individu kan lezen. De screensavers en foto's op het bureau, maar ook de bureaustoelen. De zittingen zijn letterlijk een afdruk van de persoon die erop werkt.
Naast deze elementen heb ik foto's gemaakt van de collega's aan het werk, met elkaar of zelfstandig. Daarbij heb ik steeds gezocht naar een bijzonder moment die de collega typeert.

voyage (2)

2011-01-03T09:55:00.003+01:00

In Le Havre maakte ik nog deze foto's vanuit de auto. Beter gezegd: mijn camera, de auto en de stad maakten deze beelden.

voyage (1)

2011-01-03T09:52:00.003+01:00

Terwijl we met een vaart van 80 km per uur door het Normandische winterland reden, maakte ik deze foto's door het raam van de auto. Ik hoefde niet te rijden en genoot van wat voorbij kwam. In de meeste gevallen zag ik pas achteraf wat voor moois het toeval mij gegeven had.

normandie

2011-01-03T09:50:00.003+01:00

Een paar dagen Normandie met de familie. Even geen werkende collega's, maar plaatjes van de kust.

eerste foto

2011-01-03T09:48:00.004+01:00

In 1826 maakte Niepce een foto vanuit zijn raam. Dit beeld wordt beschouwd als de eerste fotografische opname uit de geschiedenis. Het beeld dat hij maakte heeft wat weg van de onderstaande foto die ik in het pikdonker maakte van de winterse aanblik uit mijn raam. Niet bewerkt, maar gewoon wat mijn camera er van maakte.

receptiegedrag

2010-12-23T11:14:00.005+01:00

Ik ben alle bezigheden van de kantoormens in kaart aan het brengen. Vergaderen, lunchen, roken en koffie halen horen daar ook bij. Net als de zakelijke receptie. Een paar weken terug moest ik daar zelf opdraven. Er was zelfs een externe fotograaf ingehuurd die honderden foto's heeft geschoten. Een selectie van de beelden kreeg ik gisteren te zien op een website. Ik heb er een paar typerende uitsnedes van gemaakt. (Met dank aan de onbekende receptiefotograaf.)

een kapstok

2010-12-20T21:02:00.007+01:00

Op zoek naar het individu achter de werknemer, maak ik ook beelden waar geen collega's op staan. Beelden die toch iets prijsgeven van persoonlijkheid van degene die er werkt. Zo viel mijn oog ook op de kapstokken die in ons kantoor verspreid staan tussen de bureau's. In een vaak innige omarming brengen de jassen samen de werkdag door. De jassen vormen een bonte verzameling, net als hun eigenaars. Deze serie vraagt erom om nog een keer opnieuw gemaakt te worden, maar dan strakker en geïsoleerd van de omgeving.

werkruimte

2010-11-28T15:19:00.006+01:00

De ruimte waarin iemand zijn werk doet, is van groot belang. Voor het geestelijk welzijn van de werknemer, voor de veiligheid, voor de efficiency, voor de status. Het is interessant om te onderzoeken hoe de ruimte het werk en de werknemer beïnvloedt, maar ook andersom: wat de werknemer van zijn werkomgeving maakt. Dat kan variëren van een vrolijke poppenkast tot een uitgeleefde bende.

mijn collega's

2010-11-28T15:06:00.005+01:00

Mijn vrije opdracht heeft als werktitel 'mijn collega's'. Ik ga mijn eigen directe werkomgeving als onderwerp gebruiken voor mijn project. Daarbij richt ik mij op de werknemers, de collega's, de mensen dus. Iedere werknemer wordt betaald om de taken te verrichten, waarvoor hij is aangenomen. Maar er gebeurt meer op de werkplek: er wordt gelachen, geroddeld, gegeten, ruzie gemaakt, gedroomd en nog veel meer. Ik ga op zoek naar die momenten dat zij niet direct met hun werkzaamheden bezig zijn. Humor zal daarbij zeker een rol spelen. De eerste fotografische inventarisatie leverde al een paar ideëen op, die de moeite waard zijn om verder uit te werken.

af! studeren!

2010-11-28T14:41:00.003+01:00

Al sinds eind augustus is het laatste studiejaar begonnen en ben ik druk bezig, hoewel daarvan op mijn blog weinig te zien is geweest. Inmiddels hebben we een aantal verplichte vakken afgerond en kan ik me volledig richten op de 3 onderdelen van het afstuderen: een vrije opdracht, een verplichte opdracht en de scriptie. Voor mijn vrije opdracht ga ik een reportage maken over mijn eigen collega's in hun werkomgeving. Hiervoor heb inmiddels al 4 middagen gefotografeerd. Mijn scriptie sluit nauw aan bij dit onderwerp en het vormt zo tevens een theoretisch onderzoek voor mijn project. Ik ga onderzoeken op welke manier de werkende mens in een (kantoor-)werkomgeving in beeld is gebracht.
Het verplichte project ten slotte moet gaan over de crisis in Noord Brabant. Er loopt een landelijk kunstproject dat vanuit de overheid is geïnitieerd, waarbij zij fotografen vragen hun visie te geven op de crisis van vandaag. Crisis kan heel breed worden opgevat: dus niet alleen financieel, maar ook op sociaal, milieu, geestelijk, demografisch, of politiek vlak. Hiervoor heb ik als onderwerp genomen de gevolgen van leegstande bedrijfspanden.
Op naar eind juni 2011.

last but not least

2010-11-03T13:16:00.007+01:00

city lights

2010-11-03T13:12:00.004+01:00

America by car

2010-11-03T12:18:00.007+01:00

De Amerikaanse fotograaf Lee Friedlander (geb. 1934) was altijd al een van mijn favorieten. De VS is zijn belangrijkste jachtterrein. Zijn gevoel voor compositie en kadrering vind ik magisch. Tijdens ons bezoek aan New York zag ik in het Whitney museum zijn tentoonstelling America by car. Meer dan 250 zwart-wit foto's gemaakt vanuit de auto. De portierlijst en het dashboard zijn steeds het kader van een beeld van het Amerikaanse landschap of stadsbeeld. Een ndrukwekkende serie.

Bij de uitgang van het museum maakte ik - zwaar geinspireerd - deze foto. Hij haalt het niet bij het werk van Friedlander uiteraard, maar de vlakken en schaduwen deden me aan hem denken.

big apple

2010-11-03T11:59:00.008+01:00

new york, new york

2010-11-03T11:14:00.007+01:00

Vorige week waren wij in New York. Ik ben nooit zo'n fan geweest van Amerika in het algemeen, maar wat is dat een geweldige stad. Mijn eerste indruk zal ik niet snel vergeten, toen ik de metro uitstapte en direct midden in de drukte stond: yellow cabs, hotdog-kraampjes, rennende zakenmannen, zwervers en wolkenkrabbers. Alles was er, net als in de film.

rock 'n' roll

2010-09-27T10:39:00.006+02:00

Papa was a rolling stone... Dat zongen de Temptations een jaar of 40 geleden. Bij ons thuis was mijn pa de vaste rots en mijn moeder was meer rock 'n' roll. Daar moest ik aan denken bij het portret dat ik dit weekend van haar maakte. Is het vanwege het zwart-wit dat Anton Corbijn ook gebruikte toen hij de prachtige gegroefde koppen van Keith en Mick vastlegde?

in scene

2010-09-22T21:55:00.006+02:00

Cartier Bresson had een gave om foto’s te maken op het beslissende moment. Dat maakt zijn werk zo bijzonder. Maar wat zou gebeuren als het achteraf zorgvuldig geregisseerde beelden blijken te zijn? Valt hij dan door de mand? Worden zijn beelden ineens van veel minder waarde?
Veel fotografen hebben foto’s gemaakt die duidelijk in scène gezet zijn, maar net zoveel hebben verrassende situaties weergegeven zonder in te grijpen. Dat denken we tenminste.
De vraag “is deze foto in scène gezet of niet?” wil ik als uitgangspunt hanteren voor mijn scriptie. Parallel wil ik ook die spanning opzoeken en onderzoeken in mijn eindexamenproject.
De onderstaande beelden zijn van fotografen die zich bezig gehouden hebben ensceneren. Met name Philip-Lorca Dicorcia en Tina Barney wil ik als inspiratiebron gebruiken. Erwin Olaf en Gregory Crewdson gaan weer een stap verder. Foto's (c) Tina Barney, Philip-Lorca Dicorcia, Gregory Crewdson, Erwin Olaf

2010-09-01T13:16:00.005+02:00

Het project waar ik eerder over schreef, het maken van portretten, geinspireerd op iconen van de portretfotografie, heeft uiteindelijk geresulteerd in 3 portretten. Na tussentijds overleg met mijn docente heb ik toch besloten een ander onderwerp te kiezen. Maar dat neemt niet weg dat ik heel tevreden ben over het maken en het resultaat. Met dank aan René Burri (Che Guevara), Dorothea Lange (Migrant mother) en Thomas Struth (Hannah Erdrich-Hartmann und Jana-Maria Hartmann). En de prachtige modellen natuurlijk.

openbare ruimte

2010-08-25T20:22:00.004+02:00

Twee bijzondere beelden uit Florence. Het begin van een nieuwe serie met meer van dit soort ruimtes.

toeristen vangen

2010-08-25T16:28:00.007+02:00

Inmiddels heb ik voor het laatste kwartaal van het afgelopen studiejaar diverse projecten gestart, die het uiteindelijk niet geworden zijn: eerst de abstractie, toen het familieportret en als laatste de iconen. De 4e poging is uiteindelijk afgelopen zaterdag positief beoordeeld. Ik ben nu klaar voor het laaatste jaar.

"Vangen zonder jagen”
Midden in het zomerseizoen bezocht ik enkele trekpleisters in Italië. Toeristen beheersten het straatbeeld. En met mijn fotocamera was ik een van hen.
De enorme hoeveelheden foto’s die continu en overal gemaakt werden, fascineerden mij. De toeristen fotograferen maar raak, en in de drukte is het moeilijk een foto te maken waar geen mede-toeristen op staan. Zo nemen zij ongewild plaatjes van elkaar mee naar huis.
Dit gegeven gebruikte ik als startpunt voor mijn project. Ik hanteerde de strategie van de toeristische fotograaf: Niet teveel nadenken, gewoon knippen en vooral veel.
Hierbij richtte ik mijn camera op de toeristische attractie en niet op de medetoerist. Die kreeg ik er gratis bij, maar uiteindelijk was hij wel mijn doelwit. Het was dus vangen zonder te jagen.
Nadien zocht ik op alle foto’s die ik genomen had naar de mooiste vangsten. Een ontdekkingstocht naar de personen die zich op de randen van mijn beelden bevonden.
Mijn presentatie bestaat uit 12 grote beelden, uitsneden van een klein detail van de originele foto. De oorspronkelijke afbeeldingen worden in het formaat van 10x15 cm getoond in een fotoalbum. Ieder beeld is een ontdekking van wat zich onopvallend afspeelt op de originele foto: verbazende scènes of verrassende details.
Door de foto’s naar groot formaat (1,20 m x 1,20 m of 1,80 m) op te blazen, zet ik deze kleine scènes op een groot podium. De ‘acteurs’ die we op de foto’s zien, hebben niet kunnen vermoeden hoe zij zouden figureren in deze voorstelling. Een verwijzing naar de beperkingen van onze hedendaagse privacy. Zonder dat je er erg in hebt, hangt jouw foto levensgroot in een museum.
Door hen op deze manier te vereeuwigen, ontstaat een contrast met de vluchtigheid van de toeristische kiekjes. Zij worden bijna verheven tot de monumenten die zij zelf staan te fotograferen.

berlijn

2010-07-10T18:38:00.004+02:00

Bestemming: Berlijn. Gezelschap: 4 vrouwen. Reden: ter gelegenheid van de 16e verjaardag van de jongste van de 4. Activiteit: vooral veel shoppen. Ik benoemde mijzelf tot shopperône en bedacht het 'kots'-criterium (kleding, oorbellen, tassen en schoenen).

krakow

2010-07-10T18:09:00.005+02:00

Mijn eerste bezoek aan Polen was Katowice in 2007. Dat Polen ook een heel ander, mooi en vriendelijk gezicht heeft, zag ik in Krakow. Niet voor niets Unesco werelderfgoed. Hele leuke winkels, café's en restaurants en gastvrije inwoners.

vakantie?

2010-07-10T18:01:00.004+02:00

Het is lang stil geweest op deze blog. Maar ik ben nog niet op vakantie. Wel ondertussen 2 keer een lang weekend weg geweest: eerst naar Krakow en daarna naar Berlijn. Tussendoor vermaak ik me met de portretopdracht. Ik heb 6 iconische portetten van bekende fotografen geselecteerd en afspraken gemaakt met 6 personen met wie ik mijn versie van die foto's wil gaan maken. En ik ben ook bezig met mijn portfolio: afspraken gemaakt met mensen uit de beroepspraktijk(galeriehouder, museumcurator, beroepsfotografen) om hun mening op mijn portfolio te horen.

iconen van portretfotografie

2010-06-13T21:58:00.004+02:00

In mijn zoektocht naar wat ik wil zeggen met portretten, wil ik enkele iconen van de portretfotografie analyseren en vervolgens op mijn manier reproduceren. Ik heb al enkele klassiekers op een rijtje en daar hoort deze zeker bij. Sally Mann maakte prachtige foto's van haar kinderen, en deze vind ik ongelofelijk: 'candy cigarette' uit 1989. Wat een kracht en rust tegelijk. foto (c) Sally Mann

beroepspraktijk (2)

2010-06-07T21:54:00.004+02:00

Het vak beroepspraktijk-vaardigheden is bedoeld voor ons deeltijd-studenten, die vanwege hun werk geen stage kunnen lopen. In plaats daarvan moeten we zelf een opdracht verwerven zoals in de echte wereld. De tweede opdracht kwam uit het bedrijfsleven: een serie van 12 portretten van leden van een projectgroep voor een speciaal informatieblad. Geweldige oefening in portretteren. Planning, regie, alles erop en eraan.

beroepspraktijk (1)

2010-06-07T21:48:00.002+02:00

Eindelijk kon ik vorige donderdag 2 langlopende opdrachten presenteren die ik gemaakt heb in het kader van de beroepspraktijk-vaardigheden. De eerste was een beeldbank die ik heb aangelegd voor een gemeente in de Kempen.

verder speuren

2010-06-07T20:52:00.002+02:00

Vorige week zaterdag besprak ik de foto's die ik gemaakt had voor het project familieportret. Ik was zelf heel tevreden, maar wat ik beoogde, kwam niet helemaal over. In plaats van geënsceneerde portretten maken, werd mij gevraagd waarom ik niet eerst gewone portretten maakte. Ik toonde dat ik daar al mee bezig ben, maar dat geen geschikt concept vond voor deze opdracht.

De bijgaande foto die ik als voorbeeld liet zien, werd alom beschouwd als heel goed te gebruiken voor een portretserie van mensen met wie ik een nauwe band heb. Da's heel mooi, maar ik moet nog wel voor mezelf uitvinden hoe ik dat ga opzetten. Wat maakt een reeks portretten van mijn vrienden en familie tot interessant voor een onbekende toeschouwer? Daar ga ik eens goed uitzoeken de komende weken. En ondertussen natuurlijk heerlijk veel portretten maken.