familie en bedrijf

Afgelopen week heb ik het voorstel geschreven voor mijn eigen project. Als werktitel heeft het "familie en bedrijf" meegekregen. Dit is de tekst.

Idee
Ik wil een serie portretten maken van zelfstandige ondernemers, waarbij een van de ouders nog regelmatig bijspringt in de zaak van hun zoon of dochter.
Dit maatschappelijk verschijnsel fascineert mij vanwege de verschillende lagen die in de individuele verhalen aanwezig zijn: De breekbare grens tussen bemoeizucht en hulpvaardigheid, tussen afstand nemen en betrokkenheid tonen. Maar ook de relatie ouder-kind tegenover de relatie baas-knecht.
Dit onderwerp raakt ook actuele thema’s zoals verhoging van de pensioenleeftijd. Maar ook het verschil met vroeger, toen de zorg voor de ouders door de kinderen opgepakt werd, terwijl nu veel ouderen wegkwijnen in een bejaardenflat. De ouderen op mijn foto’s zijn nog actief. Zij voelen zich nuttig en zo dragen ze bij aan het welzijn van zichzelf en van het bedrijf van hun kinderen.

Concept
Een boomkwekerij, een schoenenwinkel, een slijterij en een restaurant. Dat zijn de 4 bedrijven die ik voor ogen heb voor dit project. Allemaal familiebedrijven, waar een vader of moeder van de ondernemer hun kinderen in meer of mindere mate nog steeds bijstaat. Per bedrijf wil ik 3 foto’s maken: een gezamenlijk portret van ouder met volwassen kind op de werkplek en 2 individuele portretten, ook op de werkplek of juist in de privé-sfeer. Ik wil de portretten maken op diverse plaatsen in, om en buiten het bedrijf. Uiteindelijk zal ik een keuze maken voor die 3 beelden die het verhaal dat ik wil vertelen over deze mensen het beste weergeven. Dat verhaal kan een of meer elementen bevatten van de verschillende lagen die ik hiervoor noemde.

Strategie
Bij portretfotografie komt het beeld van de fotograaf zelf, of in ieder geval zijn visie op de geportretteerde, terug in het portret dat hij maakt. De interactie tussen model en fotograaf maakt uiteindelijk het resultaat, de foto. Dat is juist het element dat mij enorm aanspreekt in deze vorm van fotografie. Niet alleen het resultaat van de foto, maar ook het maken ervan krijgt zo een grote waarde voor mijzelf.
De vraag ‘wie ben ik als fotograaf?’ ligt voor mij heel dicht aan tegen de vraag ‘wie ben ik als persoon?’. Gemeende interesse in de andere mens vind ik belangrijk in het leven. Met dit project wil ik die levenshouding ook voor de toeschouwer zichtbaar maken in mijn foto’s.
Als ik een fotograaf als voorbeeld zou moeten nemen, dan is dat Thomas Struth of ook Ringel Goslinga. De mensen op hun foto’s poseren zeer zelfbewust en stralen ook een zekere rust uit. In beide gevallen voel je het vertrouwen dat aan de fotograaf gegeven wordt.
Ik wil hiermee mijn vaardigheden verbeteren in het regisseren van een model in een bepaalde setting, rekening houdend met het doel (verhaal) dat ik mezelf gesteld heb. Daarnaast wil ik de technische kwaliteit van opname en de beeldbewerking perfectioneren.
Uit praktisch oogpunt kies ik als camera niet voor de technische camera, net als Struth en Goslinga, maar voor de digitale spiegelreflex. In mijn vorige portretopdracht heb ik gemerkt dat bij dit soort opnames met een model, waarbij ik niet de mogelijkheid heb om een paar keer terug te komen, ik de ervaring mis om foutloos met analoge camera’s te werken. Vandaar de veilige keuze voor de digitale spiegelreflex. Wat niet wegneemt, dat ik met die camera toch de kwaliteit van de eerdergenoemde fotografen zal nastreven.