De naam van de camera heb ik al eerder laten vallen: De Rolleiflex SL 66SE die ik geleend heb om te gebruiken voor het maken van portretten. Een prachtige camera, inmiddels al een jaar of 20-30 oud. Waarom de keuze voor zo'n antiek ding, terwijl de laatste jaren de ontwikkelingen op het gebied van digitale camera's zo ongelofelijk snel zijn gegaan? Ik ben geen techneut, zoals sommigen weten, en er zijn ongetwijfeld zeer goed geïnformeerde fotografen die zowel hele goede argumenten vóór als tegen hebben. Maar wat ik zelf ervaar, is in de eerste plaats het vierkante (6x6) beeld, dat voor de meeste portretten heel mooi past. En de hele zachte overgang in scherptediepte. Bovendien is het maken van een foto met deze camera een proces van concentratie en bewustzijn: licht meten, camera instellen, kadreren en scherp stellen. En die concentratie past bij het verkrijgen van interactie met het model.
Als je dan ook zelf ontwikkelt en afdrukt (zoals ik ook gedaan heb, met dank aan de deskundige instructies van Fren), dan maak je de diverse keuzes in het proces veel bewuster. Dit alles maakt de waarde van een goed gelukt beeld vele malen groter dan een snel genomen digitaal plaatje. Als oefening heb ik een aantal mensen gefotografeerd, waaronder een paar bereidwillige klasgenoten. Hieronder zie je een portret van Karin. Met de keuze van ander licht had de foto meer kracht gehad. Maar ik ben er heel content mee, met name vanwege de scherptediepte. Met dank aan Karin natuurlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten