les

Tijdens de generale repetitie van gisteren heb ik weer een belangrijke les geleerd. Met de foto's die ik nu gemaakt heb, wil ik vaak teveel in één beeld vertellen. Daardoor wordt de boodschap verdeeld en dus zwakker. Dichter erop, is de boodschap. Net als bij de opdracht over lichamelijk genot overigens. Ook daar moest ik dieper inzoomen op de beelden.
Om de boodschap duidelijker te vertellen, ga ik deze beelden toch combineren met oude zwart-wit foto's uit de beginjaren van het huwelijk. Nog genoeg te doen dus deze week: uitsnedes maken van de nieuwe foto's, combinaties maken met de oude foto's, de bladspiegel bepalen, de paginavolgorde, een titel en een omslag. Het wordt inderdaad een boekje. Dat is een intiemer medium en beter geschikt voor dit onderwerp dan een wandpresentatie.
Door deze koerswijziging heb ik mijn catalogustekst ook iets aangepast. Hieronder de aangepaste versie.

Deze presentatie schetst een portret van de woonomgeving van 2 heel verschillende personen: een man en een vrouw, hij iets boven de 70, zij er iets onder. Planning en orde zijn voor hem essentieel. Voor haar spelen die zaken geen rol. Zij wordt eerder geleid door impulsen, en chaos lijkt haar niet te deren. De beelden van hun huishoudens tonen die verschillen. Deze 2 mensen zijn mijn ouders, die meer dan 30 jaar lief en leed met elkaar deelden totdat ze besloten uit elkaar te gaan. Vandaag, zo'n 15 jaar na de scheiding, hebben ze ieder een nieuw leven opgebouwd. Maar wel zó van elkaar verschillend, dat ik mij regelmatig weer verwonder, hoe deze 2 mensen ooit samen een gezin vormden. Een over het algemeen heel gelukkig gezin, overigens. Deze fotoserie toont details uit hun beide woningen. Door daar foto's uit de beginjaren van hun huwelijk naast te plaatsen, wil ik mijn verwondering delen met de toeschouwer. Dit is geen verhaal over een scheiding, maar veeleer over de wonderlijke loop van een mensenleven. Of in dit geval, van 2 mensenlevens.