Als oefening om voor mezelf duidelijk te krijgen welke foto's van anderen mij aanspreken, ben ik door mijn fotoboeken gaan bladeren: Lana Slezic, Bertien van Manen, Henri Cartier Bresson, Elliott Erwitt, Ad van Denderen, Garry Winogrand, Patrick De Spiegelaere, Martin Parr, Michiel Hendryckx, Zoltán Jókay, Hans van der Meer, Lucien Hervé, Nico Jesse, Ahmet Polat, Anton Corbijn. Een heel divers gezelschap. Per boek heb ik één foto gekozen. Ik ben hier nog niet uit, maar ik zal binnenkort op mijn blog die selectie tonen. En ik zal ook proberen aan te geven waarom ik die keuze gemaakt heb. Op die manier denk ik dat ik ook beter de selectie kan maken uit mijn eigen beelden. Die selectie zal ik uiteraard toetsen met anderen: vrienden, klasgenoten, docenten. Een spannend proces.
Ik kan wel alvast laten zien welke fotograaf mijn favoriet is, op dit moment. Dat is toevallig ook mijn meest recente aankoop (2e hands) geweest. Zoltán Jóckay, geboren in 1960 in Duitsland als zoon van Hongaarse ouders. Het boek dat ik van hem heb heet Portraits (2004). Het toont portretten van vooral kinderen en pubers, gefotografeerd waar hij hen tegenkwam op straat. Het commentaar in het boek verwoordt het heel treffend: Hij fotografeerde de personen voor zijn camera niet als kinderen. Zij tonen zich daarentegen als kleine mensen, dragers van volwassen lasten, gevat in een fragiel moment van zelfbewustzijn, dat zij -geheel onbewust- onthullen aan de man achter de camera.
Deze omschrijving, misschien wat hoogdravend, vind ik heel goed verwoorden wat de beelden vertellen. Ik weet niet of jullie dit ook zien uit de foto die ik koos uit zijn boek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten