grote boodschap

Mijn eerste foto's en mijn onbewerkte video-opnamen heb ik afgelopen zaterdag aan de klas en de docenten getoond. Eerst de foto's: Mijn mening dat er te weinig passie en emotie in de beelden zat werd gedeeld. Sterker nog: ze hebben niets met flamenco te maken. Ik gaf aan dat ik gemerkt had dat het heel moeilijk is een model goed te instrueren. Als dat model je eigen vriendin is, maakt het waarschijnlijk minder makkelijk dan het lijkt. Het advies was dan ook: zoek een ander model dat ervaring heeft met flamenco-dansen. Dat vond ik niet leuk om te horen, maar ik begreep het wel.
Mijn video-beelden, kregen het zwaarder te verduren. Vooraf had ik nog gedacht: Of het slaat in, of het slaat nergens op. Na het levensgroot tonen van de beelden via de beamer ging het licht aan; ik keek naar de toeschouwers en ik zag 25 hele grote vraagtekens. Duidelijk. Mijn grote, zware boodschap over liefde en dood: compleet naast de plank! Geen kippevel, geen tranen, geen duende. 'Hilarisch' was de omschrijving die de beelden kregen. Slik. Leuk geprobeerd, maar heel gauw vergeten.
De dagen daarna heb ik mijn conclusies getrokken: De boodschap is te groot. Waar gaan mijn beelden over? Over het contrast tussen passie uit Zuid-Europa en het kille Noord-Westen. Meer niet. En nu wordt het heel kort dag om nog goede beelden te maken voor het boekje dat op 31 januari in Den Bosch moet schitteren. Eigenlijk moet komende zaterdag de dummy af zijn. En ik heb nog niet eens goede foto's... Je zou voor minder in de panic-mode schieten. Het advies om een ander model te vinden en met haar een afspraak te maken heb ik niet kunnen realiseren. Een paar dagen is daar echt te kort voor, zeker met donkere avonden. Mijn lieve vriendin is (blijft) mijn redder in de nood. We hebben in huis druk geoefend om toch die passie in de beelden te krijgen. Om later die beelden op straat te herhalen.