Zaterdagochtend nog 2 sessies gehad: binnen met daglicht en buiten op 2 locaties. Daarna snel een selectie gemaakt en 8 foto's geprint. Ik was zelf enthousiast over het resultaat en die andere Bart ook. Zijn tip: ga veel croppen (voor de niet fotografen: knippen, uitsnijden). Maar er een intiem boekje van met verschillende formaten beelden. Duende blijft, maar de lage landen zijn naar de achtergrond verdwenen. Dat is niet erg, want dit verhaal gaat wel degelijk over lichamelijk genot. Over de blik van de fotograaf op zijn model. Over de relatie tussen model en fotograaf. Duende blijft het uitgangspunt van de beelden.
Gisterenavond was het moment om op het hele proces nog eens terug te kijken. De opdracht over lichamelijk genot bracht mij al vrij snel bij flamenco. Een thema dat al op mijn lijst van te realiseren projecten stond. Hoe meer ik mij verdiepte in flamenco, deste meer mijn keuze bevestigd werd. Zeker met de duende had ik de kern van mijn verhaal te pakken.
Vanaf het begin had ik duidelijke beelden voor ogen die ik wilde maken. Duende, niet op het podium, maar in alledaagse situaties. Die beelden uit mijn hoofd bleken heel lastig uit te leggen. Door docenten en medestudenten werd ik gedwongen om mijn idee helderder te formuleren. Soms lukte dat, soms niet. De uitvoering kwam niet op gang, ik bleef hangen in voorbereiden en in mijn hoofd vormde het verhaal zich steeds opnieuw. En het werd groter, met thema's als passie, liefde, leven, dood en verdriet.
Toen ik uiteindelijk tot uitvoering kwam, bleek dat ik de boodschap niet omgezet kreeg in begrijpelijke beelden. De domper was groot, maar de lering gelukkig nog groter. Mijn boodschap was te groot. Die begreep mijn model niet eens, laat staan de toeschouwer. Dus met een kleiner en duidelijker verhaal kregen de foto's ineens waarde.
Nog een hele mooie conclusie, die ik gisteren maakte: Naar mijn idee heb ik nu de foto's gemaakt, die vanaf het begin in mijn hoofd zaten. Dat voelt geweldig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten