De strijdkreet van mijn vorige bericht heeft succes gehad. Zaterdag had ik een nuttige dag op de academie met voldoende feedback en reflectie. De opmerkingen van de docenten: Maak een bewuste keuze voor de locatie: Wat voegt de locatie toe aan het beeld? Verder een tip om de houding van het model te laten 'werken' met de achtergrond, door parallellen of juist contrasten. Maar ik moet ook nadenken wat de vertelling wordt van die beelden: we zien een vrouw op straat in een flamenco-houding. Ja én? Een hele belangrijke vraag. Maar ik denk wel dat ik het antwoord heb.
Ik had al gepland om zondag te gaan fotograferen. Mijn eigen vriendin had mijn aanbod aanvaard om model te zijn. De strenge vorst leek zondag voor het eerst te verdwijnen en de zon scheen volop. Maar in de buurt van Roermond waar we waren, was het toch maar 1 graad boven nul en met een frisse wind erbij niet ideaal voor lange sessies buiten. Zeker niet voor een model dat net een week griep achter de rus heeft...
De keuze voor locatie, een verlaten anonieme weg, maar ook de keuze voor de zwarte, nette kleding (en zonnebril) heeft te maken met de vertelling die ik wil maken met mijn reportage. Flamenco gaat over passie, emotie, over het leven, maar nog meer over de dood. Het onontkoombare einde, dat je juist zo bewust maakt van het leven. Door het bestaan van de dood wordt het leven intenser.
De foto’s zijn zwart-wit en kennen dezelfde hoofdpersoon, een blonde vrouw. De beelden zijn op het eerste gezicht mooi vormgegeven, maar zetten aan tot twijfel. Wat gaat om in deze vrouw? Is het genieten van het leven of droefheid om de dood? Of wellicht allebei. Met het element 'dood' wil ik het onderwerp zeker niet verzwaren. Juist niet. Het is een ode aan het leven. Maar dat is nu juist de essentie van flamenco.
Ik ben best tevreden over de eerste resultaten. Maar ik mis nog wel iets: de sfeer is te serieus, te vlak misschien. Er mag best af en toe wat passie of vreugde aanwezig zijn. Iets meer toneel, dat zal ik met mijn model overleggen.
Ik had al gepland om zondag te gaan fotograferen. Mijn eigen vriendin had mijn aanbod aanvaard om model te zijn. De strenge vorst leek zondag voor het eerst te verdwijnen en de zon scheen volop. Maar in de buurt van Roermond waar we waren, was het toch maar 1 graad boven nul en met een frisse wind erbij niet ideaal voor lange sessies buiten. Zeker niet voor een model dat net een week griep achter de rus heeft...
De keuze voor locatie, een verlaten anonieme weg, maar ook de keuze voor de zwarte, nette kleding (en zonnebril) heeft te maken met de vertelling die ik wil maken met mijn reportage. Flamenco gaat over passie, emotie, over het leven, maar nog meer over de dood. Het onontkoombare einde, dat je juist zo bewust maakt van het leven. Door het bestaan van de dood wordt het leven intenser.
De foto’s zijn zwart-wit en kennen dezelfde hoofdpersoon, een blonde vrouw. De beelden zijn op het eerste gezicht mooi vormgegeven, maar zetten aan tot twijfel. Wat gaat om in deze vrouw? Is het genieten van het leven of droefheid om de dood? Of wellicht allebei. Met het element 'dood' wil ik het onderwerp zeker niet verzwaren. Juist niet. Het is een ode aan het leven. Maar dat is nu juist de essentie van flamenco.
Ik ben best tevreden over de eerste resultaten. Maar ik mis nog wel iets: de sfeer is te serieus, te vlak misschien. Er mag best af en toe wat passie of vreugde aanwezig zijn. Iets meer toneel, dat zal ik met mijn model overleggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten