Ik keek mijn ogen uit. Immers had ik al drie keer buiten rondgelopen, daarbij uiteraard naar binnen loerend. Het voelde zelfs een beetje lekker spannend om binnen te komen. Als een spons absorbeerde ik alle signalen die ik opving. De ruimtes, de bezoekers, de ambtenaren, de inrichting met moderne meubels en felle kleuren.
De wachtruimte bij burgerzaken was bijzonder, maar kon niet tippen aan de wachtruimte voor het OCMW. Deze afkorting staat voor Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn. Wat doen zij? Zij garanderen de inwoners van de stad hun sociale grondrechten. Dat zijn de basisprincipes waar iedereen recht op heeft: betaalbare en kwaliteitsvolle huisvesting, goede gezondheidszorgen, voldoende middelen. In Nederland zou dit de Bijstand genoemd worden. Het stadhuis is rondom voorzien van glazen wanden, waardoor je overal van buiten naar binnen kunt kijken. Het was me al eerder opgevallen dat op één plaats een groot geel gordijn was ogehangen. Nu zag ik dat zich daarachter de wachtkamer van het OCMW bevindt. Een soort schaamlapje dus.
Dit fascineerde mij. Ik wil graag op die plaats foto's maken, het liefst ook van de bezoekers natuurlijk. Maar daar heb ik wel toestemming voor nodig.
Vrijdag kreeg ik eindelijk de verantwoordelijke ambtenaar te pakken. Zij gaf mij direct volledige toestemming om in het stadhuis foto's te maken. Enige voorwaarde dat zij ook een kopie van de foto's zou ontvangen, en dat zij die zonder vergoeding zou mogen gebruiken in publicaties van de stad. Desgewenst met vermelding van mijn naam erbij. Geweldig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten