veel geleerd

Het was een enerverende lesdag afgelopen zaterdag. We begonnen de ochtend met een relaxed filmpje... niet dus: een verzameling enorme heftige beelden. Tarnation, een film van Jonathan Caouette is een zeer persoonlijk en indringend zelfportret waarin je de maker ziet opgroeien. De meeste beelden heeft hij zelf gemaakt. Vanaf zijn 11e jaar maakte al hij video-confessions. In het begin van de film stoorde ik me aan de beelden, het verhaal en het geluid. Ik vond het verschrikkelijk om naar te kijken. Halverwege keerde mijn visie, toen ik begreep dat dit de enige manier is voor hem om zijn verhaal te vertellen. Een verhaal over een leven dat je je vijanden niet toewenst. Maar hij heeft inmiddels een goede balans gevonden.

Afijn, na deze frisse start een volgende interessante ervaring: mijn eerste duik in de doka-wereld. Het was geweldig! Ik had onlangs gelezen dat het eigenlijk in de opvoeding van ieder kind thuishoort om ooit je eigen foto's te ontwikkelen en afdrukken. Ik ben het hier helemaal mee eens. Een mooi wonder, zeker voor iemand die intensief met fotografie bezig is. Bizar dat ik dit nooit eerder gedaan had. Maar er waren er meer zoals ik. Iedereen heeft zich goed vermaakt, onder de bezielende leiding van Don.

Ten slotte heb ik mijn foto's en dagboek van de afgelopen week met Michiel en met Karin besproken. Ik maakte ook nog de bespreking mee van 4 klasgenoten. Nadien concludeerde ik met Karin en Michiel dat het bijna een soort psychologisch consult is. Iedereen legt met zijn dagboek zijn persoonlijke situatie en worstelingen op tafel. Heel bijzonder.

De opmerking van Michiel over mijn idee van het dagboek van geluk was dat beelden van geluk over het algemeen saai zijn. Ellende is nou eenmaal fotogenieker. Tja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Maar ik heb geen zin een dagboek van ellende te maken. De tip die ik kreeg was om ook de mindere momenten van de dag vast te leggen. Die zouden juist de mooie momenten kunnen versterken. Dat spreekt mij wel aan.

Een aantal foto's die ik tot nu toe gemaakt heb met mijn telefoon vond Karin wel een goede serie vormen. Zei adviseerde mij om de nadelen van de eenvoudige camera uit te buiten: hij heeft moeite met sterk licht en donker. De kwaliteit wordt dan sterk verminderd, wat interessante beelden op kan leveren. Daar ga ik verder mee experimenteren.

Ik ben overigens wel gaan twijfelen over mijn idee tot nu toe. Ik heb ook overwogen om te switchen van dagboek-onderwerp; misschien een dagboek van een buurtkroeg, of een ander persoon dan mijzelf? Voorlopig ga ik verder op de ingeslagen weg, met de tips in mijn achterhoofd. Twijfel hoort er nu eenmaal bij, zo weet ik inmiddels.